Films van de week: animatiefilm 'Missing Link' en het Colombiaanse drugepos 'Birds Of Passage' zijn aanraders

14 april 2019

'Hellboy' en 'Pet Sematary' hebben we even links laten liggen. Het prachtig geanimeerde 'Missing Link' en het Colombiaanse drugepos 'Birds Of Passage' droegen deze week eerder onze voorkeur weg. In beide films gaat het over de spanning tussen traditie en vernieuwing. Moeten we alles bij het oude willen houden of mogen we best open staan voor frisse ideeën?

Missing Link: het mocht iets korter, maar Missing Link is adembenemend mooi geanimeerd en charmant en edgy in zijn humor.

Wie aan animatie denkt, denkt vaak meteen aan de grote namen als Pixar en Dreamworks, maar het kleinere Amerikaanse bedrijfje Laika heeft ook al wat moois gepresteerd. Klein is daarbij relatief, want Laika heeft momenteel een kleine vierhonderd mensen in dienst, maar animatie is dan ook een tijdsintensief en veeleisend genre.

Laika was in het verleden al verantwoordelijk voor eigenzinnig en donker animatiewerk als Coraline (2009) en ParaNorman (2012) en ze werkten ook mee aan Tim Burton's Corpse Bride (2005). Chris Butler, de regisseur van Missing Link, werkte mee aan de storyboards voor Corpse Bride, was regisseur van ParaNorman en schreef het scenario voor de wondermooie film Kubo And The Two Strings (2016). En hoewel de trailers van Missing Link niet helemaal overtuigend waren keken we, door de geschiedenis van de studio en zijn regisseur toch een beetje naar deze film uit.

© Laika

Dat is niet onterecht gebleken, want hoewel het basisverhaaltje - een ontdekkingsreiziger gefascineerd door uitgestorven gewaande dieren gaat op zoek naar Bigfoot - eerder mager aandoet, doen de makers er veel mee. De intro waarin ontdekkingsreiziger Lionel Frost (Hugh Jackman) bijna het monster van Loch Ness weet te fotograferen zit al vol inventiviteit en ziet er oogstrelend uit en de rest van de film moet daar niet voor onderdoen.

Al vrij snel in de film vindt Frost zijn Bigfoot (Zach Galifanakis) en blijkt die zelfs te kunnen praten, lezen en schrijven. Maar hij voelt zich erg eenzaam en vraagt Frost om hem te helpen om zijn familie te gaan zoeken: de al even mythische Yeti in het Himalayagebergte. Frost stemt toe, maar wordt wel achterna gezeten door een ingehuurde schurk (Timothy Olyphant) die moet proberen verhinderen dat Frost het thuisfront bereikt met zijn ontdekking. Opdrachtgever Lord Piggot Dunceby (Stephen Fry) vindt immers dat het de verkeerde richting uitgaat met de wereld, met al die evolutie, de elektriciteit en - god behoede - het stemrecht.

Inderdaad, we bevinden ons in een tijd waarin de evolutie van de mens razendsnel ging. Vrouwen werden nog als tweederangs wezens bekeken (al trekt Adelina, een rol van Zoe Saldana, zich daar maar weinig van aan), maar de ene na de andere uitvinding werd gedaan en er waren geen zekerheden meer in de wereld. Frost belichaamt de nieuwsgierigheid naar al datgene dat we nog niet kennen, de Lord wil het liefst alles houden zoals het is. Dat Frost zijn ontdekkingen wil doen voor zijn eigenbelang en aanzien laten we daarbij even terzijde.

© Laika

En hoewel de humor soms makkelijk is (zoals Mr. Link/Bigfoot die alles letterlijk neemt) is Missing Link ook vaak behoorlijk edgy. Mr. Link en Frost raken in een bargevecht verwikkeld in een stadje dat behoorlijk hard doet denken aan het stadje in Deadwood. Er wordt dus ook wat afgerammeld en afgeschoten in de film. En doorheen de film komen verschillende personages op een behoorlijk onzachte manier in hun einde. Eentje stort zelfs naar beneden, gespietst door een ijspriem.

Wat de film verder charmant maakt is dat hij zich in een tijdperk afspeelt waarin je niet zomaar het vliegtuig op kon stappen naar eender waar. Reizen was nog een onderneming en ontdekkingsreizen maken kon nog. Nog niet alles was in kaart gebracht en het onbekende ging je nog per koets, per boot of per nachttrein tegenmoet.

Soms hadden we het gevoel dat Missing Link iets snediger en korter mocht zijn, maar in zijn eindfase doet hij nog nadenken over de invloed van de mens op de wereld. Toen we op de tram naar huis stapten verlangden we naar een wereld met nog een klein beetje mysterie, naar een wereld met minder informatie en met nog meer te ontdekken, een wereld waarin we nog geen idee hadden hoe een zwart gat of de achterkant van de maan eruit ziet. Die charme zijn we heden ten dage toch een beetje kwijtgeraakt, maar dat terzijde: Missing Link voldoet ruimschoots aan de verwachtingen.

Score: 7/10

Pájaros De Verano/Birds Of Passage: Een Colombiaanse drugfilm waarin traditie en moderniteit clashen

En wat we verder nog wilden zien, daar was het een beetje naar zoeken. Hellboy is een misbaksel van een film en horrorclichés gaan opzoeken in opnieuw een horrorremake (Pet Sematary), daar hadden we ook even geen zin in. Dus kwamen we uit bij de Colombiaanse film Pájaros De Verano (Birds Of Passage) over een Colombiaanse familie die hun rijkdom heeft weten uitbouwen door het dealen van marihuana en hoe ze dat - over een periode van drie generaties - proberen te verzoenen met de tradities die in de streek heersen.

De gebeurtenissen in deze film spelen zich af in Noord-Colombia tussen 1960 en 1980. We maken kennis met de Wayùu, een traditioneel volk dat hun eigen taal spreekt en erg veel belang hecht aan natuurverschijnselen. De jonge Rapayet (José Acosta) gaat deel uitmaken van die familie wanneer hij een oogje laat vallen op de beeldschone Zaida (Natalia Reyes). Alleen moet hij dan ook nog de erg traditionele schoonmoeder Úrsula (Carmiña Martínez) overtuigen dat hij een goede aanwinst is voor de familie.

In den beginne lijkt Pájaros De Verano een erg traditionele film te gaan worden over geitenhoeders in de woestijn die drughandelaars worden, maar uiteindelijk vertelt de film het verhaal van een diepe generatiekloof. "Hoe ouder, hoe meer bijgelovig" wordt er ergens in de film gezegd en daar komt het op neer. Waar Ursula nog zowat al haar beslissingen laat afhangen van traditie, is dat bij Rapayet al een stuk minder en nog later brengt de onbezonnenheid en het gebrek aan respect van de jonge neef Leonidas (Greider Meza) twee met elkaar handel drijvende families nog op voet van oorlog van elkaar.

Pájaros De Verano werpt eens een ander zicht op de drughandel in Colombia - een beeld dat we de laatste jaren toch vooral hebben laten bepalen door een serie als Narcos - maar is daarom niet minder hard of bloederig. Uiteindelijk zal het zelfs de erg traditionele Ursula zijn die de hardste beslissingen zal nemen, omdat de traditie dat nu eenmaal voorschrijft.

Ook wordt er niet onnozel gedaan over de handel van marihuana. Kijk naar de omgeving waar de Wayùu wonen, kijk naar het troosteloze woestijnlandschap en je weet: veel andere keuzes om aan de kost te komen heeft deze familie ook niet.

Wie nu afgeschrikt wordt door de film door de grote rol die de Wayùu en hun tradities spelen: voorkennis is niet nodig. Alles wordt netjes uitgelegd en de personages zijn gewoon mensen zoals u en ik, met hun sterktes en hun gebreken. Hier en daar werd de film vergeleken met The Godfather, dat gaan wij hier niet doen, want daarvoor is die film te iconisch. Maar het is wel lang geleden dat we zo'n effectieve film hebben gezien over een generatiekloof en de teloorgang van het oude.

Score: 7/10

Lees meer

Dit al gelezen?