© epa

Magnette vs. Di Rupo: bloedrode burgeroorlog bij de PS, met de komende kiescampagne als inzet

7 december 2018

Terwijl er in de Zestien een uitslaande brand woedt, staat ook de Keizerlaan, het hoofdkwartier van de PS, in lichterlaaie. Politiek gezien toch. Want de rode broederoorlog tussen voorzitter Elio Di Rupo en 'porte parole' Paul Magnette ging deze week naar een climax. Niemand die nog weet wie nu echt de baas is bij de PS. 

Wie liep er gisteren meer dan glunderend door de gangen van de federale Kamer? Juist, Elio Di Rupo. De volle 67 jaar ondertussen, maar stralend als nooit tevoren. In het Nederlands, jawel, bij Linda De Win in Villa Politica aan het uitleggen hoe hij Charles Michel (MR) liet dansen op de tonen van de oppositie.

Om maar te zeggen: de man heeft nog steeds ambities. En niet zo'n klein beetje. Al bij de State of the Union, de tweede dinsdag van oktober, eiste hij meteen na de premier de plek op, op het spreekgestoelte. Daar probeerde hij een presidentieel antwoord te geven op Michel, die toen zo fel met hem in de clinch ging dat het gewenste effect van Di Rupo er niet kwam.

Maar nu, twee maand later, is Di Rupo meer dan ooit terug. De regering Michel lijkt dodelijk gewond te zijn, bijna te vallen. En voor de man uit Mons nog belangrijker: hij heeft afgerekend met zijn interne grote rivaal, Paul Magnette.

Al langer spanning op de rode lijn

Tussen beiden zit nu al jaren spanning op de lijn. De PS nam het Di Rupo destijds bijzonder kwalijk dat ze een stevige prijs moesten betalen voor het verblijf van hun leider in de Zestien. De Franstalige socialisten hadden weliswaar voor het eerst in meer dan dertig jaar nog eens een eerste minister geleverd (het was geleden van Edmond Leburton in 1974), maar hadden daardoor voor de linkse achterban veel te veel compromissen moeten maken. Di Rupo plooide na 2014 terug, en werd vervolgens compleet verrast door de Zweedse coalitie die Charles Michel (MR) als enige Franstalige partij maakte met Open Vld, CD&V en vooral met N-VA.

Tegelijk lonkte Magnette, toen al de grote rivaal van Di Rupo naar het leiderschap. Maar Magnette pakte de hoofdprijs voor de PS: hij werd minister-president van de Waalse regering, in coalitie met Benoît Lutgen en diens cdH. Toen die in 2017 de stekker uit de Waalse regering trok en met de MR in zee ging, verloor Magnette z'n post.

Veel mensen binnen de PS zijn Di Rupo beu: met z'n 67 jaar en z'n palmares als oud-premier is die geen wissel op de toekomst. Maar in 2017 sloot de PS-voorzitter een deal met z'n grote rivaal: Di Rupo zou président kunnen blijven, Magnette zou wel de volgende campagne, in 2019, gaan voeren als kandidaat-premier en woordvoerder (port parole) van de partij.

Daar is Di Rupo weer

Maar plots krabbelde Di Rupo terug. Hij kondigde eenzijdig aan de PS-lijst in Henegouwen te trekken. Daar staat de PS nog steeds sterk, maar terwijl Di Rupo van Mons is, is Magnette ondertussen wel de burgemeester van Charleroi. Dezelfde provincie dus, en een kandidaat-premier is logischerwijze wel diegene die de Kamerlijst trekt.

Tandengeknars dus bij Magnette, die nog kouder gepakt werd, volgens La Libre Belgique. Want net voor Magnette donderdagmorgen live op de radio moest voor een interview, stuurde de partij een persbericht om aan te kondigen dat Magnette de Europese lijst zou trekken. Getekend: Elio Di Rupo. Magnette kon niets anders dan bevestigen, maar tegelijk ook zeggen dat hij niet zal zetelen, want hij heeft beloofd burgemeester van Charleroi te blijven. En het mandaat van Europees parlementslid is niet combineerbaar met dat van burgemeester.

Wie is kandidaat-premier?

Het kamp-Magnette was razend. Het verklaart ook waarom die zo fors doorging op de N-VA. Di Rupo zette in het verleden de deur op een kier voor samenwerking met de N-VA. En in z'n wildste dromen voorziet Di Rupo een communautaire impasse na de volgende federale verkiezingen. Daarbij zou een soort 'confederale regering', die een spiegel zou zijn van de coalities in de deelstaten, een optie zijn, gelooft Di Rupo. En wie beter kan zo'n coalitie leiden, dan een echte staatsman, een man met ervaring zat? Juist: Di Rupo.

Magnette sprak dus forse taal: hij gebruikte net niet het woord 'cordon sanitair' over de N-VA, die hij "op de zelfde manier wil gaan behandelen als het Vlaams Belang".

Ondertussen rookten Magnette en Di Rupo, nog volgens La Libre, wel de vredespijp. Een gewapende vrede weliswaar: Di Rupo trekt de Kamerlijst, Magnette de Europese. Maar die laatste blijft wel de porte parole en het boegbeeld van de partij in de campagne. Zo kan hij z'n populariteit in heel Wallonië verzilveren.

Het is nu afwachten of de PS straks nog iemand expliciet naar voor schuift als kandidaat-premier. Maar nu is al duidelijk: de PS-voorzitter heeft handig gebruik gemaakt van de federale crisissfeer om zelf z'n positie te versterken binnen zijn partij.

Lees meer

Dit al gelezen?