De films van de week: nieuwe films van Felix Van Groeningen en de Coen Brothers, dan kunnen we van een mooie week spreken

25 november 2018

Felix Van Groeningen heeft een film in Hollywood gedraaid en laten we meteen al verklappen dat het een goeie is geworden. De Coen Brothers hebben hun nieuwe project dan weer zeer bewust buiten het Hollywoodiaanse studiosysteem gehouden en zijn met hun verzameling kortfilms naar Netflix gestapt. Twee grote namen, twee totaal verschillende manieren van werken en twee keer een mooi resultaat.

Beautiful Boy: een mooie integere film en een gedroomd Hollywooddebuut van Van Groeningen

Felix Van Groeningen heeft een film in Hollywood gemaakt en anders dan bij vele Europese regisseurs die die kans krijgen is het een goeie geworden. Van Groeningen heeft er dan ook voor gezorgd dat hij de touwtjes stevig in handen kon houden. Hij schreef zelf mee aan het scenario en hij wist af te dingen dat hij kon vasthouden aan zijn vaste medewerkers: zijn director of photography Ruben Impens en zijn vaste monteur Nico Leunen werkten gewoon mee aan de film.

Van Groeningen baseerde het scenario op de autobiografische romans van vader en zoon. New York Times-journalist David Sheff schreef Beautiful Boy: Father's Journey Through His Son's Addiction. Zoon Nic Sheff schreef zijn kant van het verhaal neer in Tweak: Growing Up On Methamphetamines. Dat Van Groeningen beide verhalen gecombineerd heeft in één film maakt dat we met een completer beeld achter blijven.

© Amazon Movies

Dat heeft natuurlijk ook met die rasacteurs te maken. Zoon Nic Sheff wordt met verve vertolkt door Timothée Chalamet, de 22-jarige golden boy van het moment die vorig jaar al onder andere genomineerd werd voor een Oscar, BAFTA, een Golden Globe én een Critics' Choice Award voor zijn prestatie in Call Me By Your Name en die voor diezelfde prestatie best ook een Oscar had mogen krijgen. Aan de andere kant staat Steve Carrell, een klasbak die voornamelijk bekend staat - sinds The Office USA - om zijn meer komische werk, maar die ook al bewezen heeft dat hij heel integer en intiem kan spelen. Het zijn deze twee die minstens één Oscarnominatie voor Beautiful Boy een meer dan aannemelijk scenario maken.

Het is de tweede Steve Carrell, de integere en intieme, die we hier zien. Beautiful Boy geeft, voor zover we dat kunnen nagaan, een realistisch beeld van verslaving. Herstel is geen lijn opwaarts, maar een lijn die fluctueert. Dat zien we ook in deze film: goeie en slechte periodes wisselen elkaar af en daartussen beweegt zich een vader die eerst verrast wordt, dan met goede moed de reis richting herstel met zijn zoon wil aanvatten, verderop in de reis zijn best doet om in zijn zoon te blijven geloven en te blijven investeren, maar tegelijkertijd sterker en sterker gaat beseffen dat hij ook de rest van zijn gezin moet blijven beschermen.

Ook sterk aan Beautiful Boy is dat de film niet duidelijk één oorzaak naar voren schuift die de middelenafhankelijkheid van zoon Nic kan verklaren. Want die is er niet altijd. Nic lijkt altijd liefdevol omringd te zijn geweest, doet het goed op school, hij ontwikkelt zijn talenten en de toekomst lacht hem toe. En toch. En toch, inderdaad. Soms kan het al voldoende zijn om je een beetje vreemd te voelen in een wereld die niet helemaal de jouwe lijkt om te willen vluchten in middelen die je die wereld doen vergeten.

© Amazon Pictures

Waar we Felix Van Groeningen heel erg dankbaar om zijn is dat Beautiful Boy geen tearjerker is geworden die zo zaterdagavond op Vitaya had gekund. Het overgrote deel van de film is sterk en ondanks zijn onderwerp is hij soms zelfs vertederend mooi en grappig. Slechts twee keer overvalt ons een gevoel van overbodigheid. Eén keer bij de seksscène in de douche nadat Nic zijn voormalige vriendinnetje Lauren (Kaitlyn Dever) opnieuw tegenkomt, een tweede keer bij de nogal nutteloze en te lange autoachtervolging die Karen (Maura Tierney) inzet.

Omdat Van Groeningen flink binnen budget gebleven was en - zo zei hij het zelf - nog een miljoentje over had is er nu moois op de soundtrack te horen van onder andere Neil Young, John Lennon, Nirvana, Sigur Rós en Massive Attack. Altijd is die muziek op een mooie manier in de film verweven en nooit hebben we het gevoel naar een gemakkelijkheidseffect te zitten kijken of naar een jukebox.

Om kort te zijn: Beautiful Boy is het beste Hollywooddebuut dat Felix Van Groeningen had kunnen maken. Hij heeft een integere film gemaakt waarin hij zichzelf en zijn normen en waarden als filmmaker heeft kunnen bewaken. Beautiful Boy zal voor hem allicht deuren openen naar nog meer projecten in Hollywood, wat misschien wel nog betere films zal gaan opleveren in de toekomst. Maar eerst kijken we uit naar die Oscar.

Score: 8/10

The Ballad Of Buster Scruggs: Vreemd, maar ook helemaal Coen Brothers

Netflix begint het nu echt te menen met hun films. Zeer binnenkort (14 december) komt Roma eraan van Alfonso Cuarón, een film waarvan heel veel verwacht wordt en nu is er al The Ballad Of Buster Scruggs, de nieuwe film van niemand minder dan de broers Coen die in feite eerst was aangekondigd als een anthology reeks.

Aan de opzet is weinig of niks veranderd. "We hadden een scenario en we hebben dat verfilmd" zeggen de broers nu. Netflix krijgt veel kritiek op de manier hoe ze met film omgaan. Het feit dat de streamingdienst de meeste films voorlopig uit de cinema houdt zou getuigen van gebrek aan respect tegenover het medium film, maar het omgekeerde is waar, zo getuigen ook de Coens in de Amerikaanse pers. Geen enkele studio wilde dit project van de broers financieren, of daar gingen zij toch van uit, en dus zetten de broers zelf de stap naar Netflix. "Zij investeren op zijn minst nog in dit soort films. De studio’s maken enkel nog Marvel-verfilmingen of grote franchisefilms" klinkt het bij Joel.

© Netflix

Het is dan ook een bijzonder project, deze film. In twee uur en een kwartier worden zes verhalen verteld met daarin telkens een ander gedeelte van het Wilde Westen met dus telkens ook om de 20 à 25 minuten een nieuw verhaal met nieuwe personages. In het schitterende eerste gedeelte speelt Tim Blake Nelson bijvoorbeeld de beruchte bandiet Buster Scruggs. Scruggs is een atypische bandiet, want gekleed in een net wit kostuum, zeer welbespraakt en gezegend met een zoetgevooisde stem. In dit gedeelte komt de macabere humor van de Coens het sterkst naar boven.

In het tweede gedeelte worden we dan weer in een totaal andere setting gedropt en zien we James Franco als bankovervaller en in een derde deel reizen we mee met een acteursgezelschap met in hun midden een bijzondere kip.

Een heel bijzonder project dus dat bijwijlen briljant is - we hebben vaak luidop moeten lachen - ,maar even vaak ook niet. De typische Coen-stempel is aanwezig, maar het niveau van de verschillende hoofdstukken is wel zeer onevenwichtig. De verschillende hoofdstukken lopen ook heel erg uiteen wat betreft stemming, maar dat is logisch als je bedenkt dat het een verzameling van verhalen is waar de Coens al 20 à 25 jaar af en aan aan werken. In feite is The Ballad Of Buster Scruggs niet meer - maar zeker ook niet minder - dan een aantal aan elkaar gekleefde kortfilms.

Ondanks de onevenwichtigheid van de verhalen en het feit dat het jammer is dat sommige verhalen niet meer bagage en tijd hebben gekregen om zich helemaal te kunnen ontvouwen is The Ballad Of Buster Scruggs wel een aangename zit en een dikke fuck you van Netflix naar de studio's.

De film draagt ook het typische stempel van de broers die zich duidelijk weer niet hebben ingehouden op het vlak van donkere humor. En wat ons nog het meeste verblijdt: het is nu echt wel afgelopen met het lacherig doen over de filmplannen van Netflix, ze hebben een Coen Brothers in hun collectie.

Score: 7/10

Lees meer

Dit al gelezen?