Na 14 jaar zijn 'The Incredibles' terug en 'Hereditary' is alvast de meest gehypete film van het jaar: onze films van de week

1 juli 2018

Na 14 jaar afwezigheid zijn 'The Incredibles' terug in de zalen en bombardeert Elasti-Girl Mr. Incredible tot huisman. Ondertussen wordt er in 'Hereditary' met heel wat andere demonen geworsteld, al is 'Hereditary' niet het soort film dat je op basis van de marketing erom heen zou verwachten.

Incredibles 2: Pixar heeft hun eigen Wonder Woman gevonden

2004, het lijkt niet alleen een eeuwigheid geleden. Het is ook een eeuwigheid geleden. We leven in een andere wereld en ondertussen is er ook nog eens een hele nieuwe generatie jongeren de cinemazalen binnengestapt. Die kunnen nu ook kennis maken met Mr. Incredible, Elasti-Girl, Violet, Dash en Jack-Jack, 4971 dagen (!) na de release van het eerste deel van The Incredibles.

Regisseur Brad Bird wilde al heel lang een vervolg maken op The Incredibles, maar zou dat alleen doen als hij zijn idee van Mr. Incredible (Craig T. Nelson) als huisman en Elasti-Girl (Holly Hunter) als superheldin in de schijnwerpers zou kunnen bouwen rond een goeie plot en precies daarnaar was het nog jaren zoeken. En na het idee begint het harde werk: Incredibles 2 klokt net onder de twee uur af en is daarmee de langste animatiefilm ooit gemaakt.

© Pixar

Het is voor het eerst sinds de Toy Story-films dat een vervolgfilm van Pixar nog eens effectief de moeite was. Cars 3 moest vooral herstellen wat er met Cars 2 allemaal mis was, Finding Dory was vooral een jammere zaak en Monsters University kon ook niet aan zijn eerste deel tippen. Maar Incredibles 2 topt het voorgaande deel.

Hoewel het basisidee - man blijft thuis, vrouw gaat uit werken - niet van de allergrootste originaliteit getuigt en vooral voor een hoop cliché grapjes zou kunnen zorgen, wordt dat eenvoudig element hier wel mooi uitgewerkt met humor die het van de details moet hebben. Zo hebben we hard moeten lachen toen Bob/Mr. Incredible een tafel op het bedje van Jack-Jack zette om te voorkomen dat die niet meer uit zijn bedje zou kunnen.Een andere keer zie je Jack-Jack in de achtergrond een kopje cornflakes over zijn hoofd uitgieten midden in de chaos van de ochtendroutine. Dash is hilarisch wanneer hij aan zijn vader vraagt "Is she having adolescence?" na een driftbui van Violet en Jack-Jack die zijn krachten ontdekt in de tuin in gevecht met een wasbeer zorgt ook voor een inventieve scène.

Enerzijds gaat er in deze film dus veel aandacht naar Bob en zijn gekrenkte ego (al geeft hij het zelf niet graag toe) die het huishouden probeert te beredderen en die merkt dat dat geen sinecure is. Anderzijds treedt Helen/Elasti-Girl op de voorgrond als hoofdsuperheld van deze film. Ondertussen is Wonder Woman al gepasseerd en is Captain Marvel onderweg dus echt revolutionair is die keuze anno 2018 ook niet meer, maar nu heeft Pixar wel zijn eigen Wonder Woman.

Puntjes van kritiek zijn er ook: we vielen niet van onze stoel toen onthuld werd wie de Screenslaver nu echt was en de eindscène met de boot, die hebben we - minus het ijs - al eens zien passeren in Speed 2: Cruise Control, twee uur van ons leven dat we nooit meer terugkrijgen. Maar zelfs wanneer Incredibles 2 terugplooit op voorspelbaarheid valt er nog genoeg te beleven, al is het maar de jazzy soundtrack van Michael Giaccino op de achtergrond.

Incredibles 2 is twee uur van je leven die wél goed besteed zullen zijn.

Score: 8/10

Hereditary: Niet het soort film dat je zou verwachten op basis van de marketingstrategie

Hereditary dreigt als je 't van ons vraagt het slachtoffer te worden van zijn eigen marketing. Zo werd er al uitgebreid bericht over een telefoonnummer dat werd ingesteld door distributeur Splendid Films op de avond van de première voor diegenen die na de film met dingen te kampen zouden hebben die ze niet kwijt zouden kunnen, de Amerikaanse critici spraken over de engste film van het jaar, ergens lazen we ook dat de film "de nieuwe The Exorcist" zou zijn en tijdens voorvertoningen liepen verschillende bezoekers in paniek de zalen uit. Eerlijk: we begrijpen het allemaal niet zo goed.

Vele van de toeschouwers die op basis van deze berichten gaan kijken zullen volgens ons teleurgesteld weer buiten wandelen bij Hereditary. Niet dat het geen goeie film is, het is gewoon een ander soort film dan wat bovenstaande berichten over angst en hysterie doen verwachten. Hereditary vertelt het verhaal van Annie (Toni Collette staat uitmuntend te acteren), een vrouw die in korte tijd haar moeder en haar dochter moet afgeven. Van haar moeder was ze al langer vervreemd, maar het verlies van haar dochter Charlie (Milly Shapiro) hakt er flink in.

Dat Charlie omkwam terwijl haar andere zoon Peter (Alex Wolff) aan het stuur zat, vereenvoudigt de zaken niet. En dan ontmoet Annie Joan (Ann Dowd), een vrouw die haar vertelt over hoe zij weer contact heeft kunnen maken met haar overleden kleinkind via een seance. En ondertussen staat man en vader Steve (Gabriel Byrne) met de handen in het haar te kijken naar wat er allemaal gebeurt.

© Splendid Films

We zijn al ongeveer een uur ver wanneer er iets in Hereditary gebeurt dat een beetje naar horror neigt. Zeker in zijn eerste uur is de film eerder een knap in beeld gebracht familiedrama over een familie die het al zwaar te verduren heeft gekregen (de scène waarin Annie begint te praten in de lotgenotengroep bezorgde ons kippenvel) en die het nog harder te verduren zal krijgen.

Hoe één en ander geïnterpreteerd wordt, hangt van uzelf en uw achtergrond en bagage af en volgens ons is het dat gegeven dat de film zo hard maakt. We kunnen ons voorstellen dat iemand die zelf al eens een kind verloren is ten onder zal gaan bij deze film. En debuterend regisseur Ari Aster suggereert ook op zijn minst dat Annie geestesziek is en handelt onder dwang van psychoses. "Ik heb een zoon te beschermen", roept Gabriel Byrne ergens, want tegelijkertijd gaat ook de zoon ten onder aan schuld en aan de situatie thuis. Ergens anders dreigt hij de politie te bellen en consulteert hij een collega-psychiater met de intentie om zijn vrouw te laten opnemen.

Het mooie aan deze film is zijn subtiliteit. De stiltes. De camerabewegingen. De onscherpte waarmee Ari Aster werkt en zijn gebruik van spiegels. De manier waarop hij soms twee shots in elkaar laat overvloeien.Het einde was er misschien net iets te ver over, maar daarna weerklinkt Both Sides Now van Joni Mitchell door de boksen terwijl de aftiteling over het scherm rolt en dat nummer plaats alles weer in een ander perspectief.

Het lijkt lang geleden dat horror synoniem stond voor zoveel mogelijk ledematen in het rond laten vliegen. De huidige generatie horror wil je doen nadenken, eerder dan doen huiveren. Dat is bijna bijzaak. Films als Get Out, It Comes At Night en dit jaar ook al A Quiet Place herdefiniëren bijna wat horror kan zijn.

Hereditary doet dat ook, al wordt er misschien net iets te veel aan de eigen interpretatie overgelaten. Voorlopig zetten we 'm vast op een zeven op tien, maar we gaan Hereditary zeker nog een keer bekijken en wie weet wat wordt het dan.

Score: 7/10

Lees meer

Dit al gelezen?