© Getty Images

Foo Fighters speelden een heel degelijk concert in het Sportpaleis, maar het had zo veel beter kunnen zijn

12 juni 2018

Twee seconden. Zolang duurde het voor Dave Grohl het Sportpaleis uit zijn handen kon laten eten alsof Foo Fighters al twee uur aan het knallen waren. Hij kwam dan ook het podium op stormen zoals alleen Dave Grohl dat kan: in een spurtje, zijn gitaar aanrandend, schuddend met het haar en even brullen in de micro. Is Dave Grohl eigenlijk ooit slecht gezind, vroegen wij ons af?

Voor drie uur stonden Foo Fighters ingepland, twee uur en 45 minuten kregen we uiteindelijk. Zeker niet slecht, maar tegen die tijd waren we wel bijna opgelucht dat het gedaan was. Foo Fighters speelden geen slecht concert, daarvoor zijn de heren te veel vakman en spelen ze met te veel enthousiasme, maar het was wel een show die ofwel korter had gemogen ofwel een strakkere regie had kunnen gebruiken. Wat we nu gezien hebben was de director’s cut en hoewel die soms zeker hun nut hebben, levert het niet altijd een betere film op.

© Getty Images

Het probleem was dat zowat élke song gerekt werd, soms tot in het oneindige zodat we op den duur het gevoel hadden dat Foo Fighters aan een elastiek stonden te trekken die al tot het uiterste opgespannen stond. Er zaten ook te veel spielereien in de show die al te vaak het tempo uit de show haalden. Het rondje coveren in het midden met alle bandleden was misschien wel grappig en tof voor even, maar duurde te lang. Dat Dave Grohl daarna nog voor Under Pressure, gezongen door Taylor Hawkins, achter de drums kroop, was aardig, maar dat had ook met eender welke song van Foo Fighters gekund.

Kritisch, maar niet negatief

In de verlengingen van The Pretender hoorden we voor het eerst dat er best veel Down Down van Status Quo in dat nummer zat en iets zegt ons dat Dave Grohl wel van dat soort rock-‘n-roll houdt. Rope werd iets te lang uitgerokken, al was het spelletje/duel gitaar-drum tussen Grohl en Hawkins wel fijn om te zien. Dat er daarna nog een drumsolo volgde was er te veel aan. Dat Hawkins die drumsolo hoog in de lucht kon brengen omdat zijn podium opgekrikt kon worden bood nu niet meteen veel meerwaarde. Dat The Sky Is A Neighbourhood eens gewoon werd gebracht, in normale lengte, was bijna een opluchting. Het eerste uur telde zes nummers. Zes.

© Getty Images

We zijn kritisch, maar niet negatief, want daar zijn de songs die we hoorden te goed voor. Wie een show kan beginnen met Run, All My Life, Learn To Fly en The Pretender die baadt in weelde. Het is des te meer jammer dat Foo Fighters niet méér songs hebben gespeeld, ze hebben er het oeuvre voor. Nu bleek de setlist beperkt tot alle nummers die Foo Fighters ongeveer altijd spelen en een enkele verrassing, zoals Breakout (gebracht zonder podiumlicht en met gsm-licht uit de zaal) of This Is A Call, in de bissen, terwijl artiesten als The Cure, Pearl Jam of Bruce Springsteen in hetzelfde tijdsbestek toch minstens tien nummers meer uit de kast halen.

Zoo.text

De meest aangename verrassing van de avond heette tot onze eigen verbazing Wheels, een song die we altijd op zijn hoogst matig hebben gevonden. Maar hier werd hij genuanceerd gebracht en bood iedere muzikant op het podium (zelfs die voor het grootste gedeelte toch overbodige toetsenist) een meerwaarde. Een ander hoogtepunt, want altijd een hoogtepunt: My Hero, dat grotendeels gebracht werd zoals op hun akoestische album ‘Skin And Bones’ uit 2006. De beste versie als je ’t ons vraagt.

Grohl stond ook stil bij de mensen die al spontaan waren komen meespelen op het podium in de loop van de tournee, zoals de ondertussen legendarische KISS-guy die zelfs Dave Grohl opzij wist te spelen tijdens Monkey Wrench. “Weet”, zei Dave Grohl, “dat als je ooit wil komen meespelen, je niet zo goed zal kunnen zijn als KISS-guy. Niemand zal ooit nog zo goed zijn als KISS-guy.” En zo is het.

Uiteraard waren Times Like These en Everlong nog aanwezig bij de bissen, meegekeeld door iedereen. Foo Fighters gaven van begin tot einde blijk van energie en spelplezier en toch was het jammer dat ze niet meer met hun tijd gedaan hebben. Soms dachten we echt “Komaan mannekes, doe voort, het is goed zo.” Misschien volgende keer een timemanager mee op tournee?

Dit verslag staat ook te lezen bij het online muziekmagazine daMusic.

Lees meer

Dit al gelezen?