Zowel in 'Jurassic World' als in het migratiedrama 'What People Will Say' draait het deze week in de cinema om traditie 

10 juni 2018

Twee films waarvan we precies kregen wat we er vooraf van verwacht hadden en die we toch willen aanraden: dat is de cinema-oogst van deze week. In 'What People Will Say' wordt vooral geprobeerd de generatiekloof en culturele kloof tussen een Pakistaans meisje en haar familie begrijpbaar te maken. In 'Jurassic World' duiken de dino's naar aloude traditie precies daar op waar je ze niet verwacht.

Jurassic World: Fallen Kingdom: een fijn weerzien met de dino's

Jurassic Park zal altijd een bijzondere plaats in ons hart innemen, simpelweg omdat dat de eerste film was die we ooit in de cinema gezien hebben. In een klein zaaltje in Hoogstraten dat ondertussen natuurlijk al lang niet meer bestaat en voor amper 100 Belgische franken. Het gevolg laat zich raden: een eeuwige liefde voor film, een grote bak plastieken dino's en een stickerboek van Jurassic Park.

Zeven jaar waren we toen en het valt natuurlijk te begrijpen waarom die film op dat moment zo'n grote indruk op ons heeft gemaakt. De grote kracht van de hele franchise is dat er beesten opgevoerd worden waarvan we als mens weten dat ze machtiger en krachtiger zijn dan wijzelf en daardoor angst aanjagen. Dat is bij Jurassic World: Fallen Kingdom niet anders.

Toen Jurassic World enkele jaren geleden werd aangekondigd zaten we met één verzuchting: moet het echt nog een keer? De vervolgen die op Jurassic Park waren gekomen waren middelmatig tot slecht geweest en we hadden er ons bij neergelegd dat de klasse van Jurassic Park - wat overigens anno 2018 nog stééds een sterke film is - voor altijd een eenmalige voltreffer en een dosis jeugdnostalgie zou blijven.

Maar een mens mag al eens ongelijk hebben: hoewel het lang geen perfecte film was, slaagde Jurassic World er wel in om die zelfde opwinding rond de dino's terug in de film te brengen en Chris Pratt vulde zijn rol als specialist in dierengedrag op een erg leuke manier in. Deze nieuwe Jurassic World doet het zelfs nog een beetje beter en is van de twee nieuwe duidelijk de betere film.

De plot start wanneer op het eiland waarop het debacle van Jurassic World enkele jaren geleden plaatsvond vernietigd dreigt te worden door een vulkaan die er opnieuw actief is geworden. Er ontvouwt zich een debat over de te volgen weg - moeten we de dino's behandelen zoals een zeldzame diersoort en ze redden en beschermen? Of moeten we de natuur zijn werk laten doen? - waarna Claire Dearing (Bryce Dallas Howard) en Owen Gready (Chris Pratt) naar het eiland gestuurd worden door Eli Mills (Rafe Spall), een ondernemer die een reservaat wil voorzien voor de dino's om ze daar een zorgeloos leven te laten leiden.

Er wordt een hele operatie op touw gezet, maar daar aangekomen blijkt toch dat Mills andere motieven blijkt te hebben. Samen met Zia, een dierendeskundige (Danielle Pineda) en Franklin, een computerspecialist (Justice Smith) trachten Claire en Owen de dino's te redden van hun ondergang.

Het is het begin van een film waarin niets gebeurd waar we nog niet eerder gezien hebben. Opnieuw zijn de dino's angstaanjagend. Opnieuw duiken ze op daar waar je ze totaal niet verwacht. En opnieuw is er ook weer een nieuwe, door de mens gefabriceerde soort, van de partij. In het tweede deel van de film wordt de actie overgeheveld van het eiland naar een grote privé-eigendom, wat de setting voor een keer toch nog iets vernieuwend meegeeft.

De twee sidekicks zijn een aangename toevoeging omdat het verhaal daardoor niet meer de héle tijd rond Claire en Owen draait en verder hebben we ons gewoon geamuseerd. Jurassic World: Fallen Kingdom komt tegemoet aan de verwachtingen en doet wat hij moet doen. Niets meer, maar zeker ook niets minder.

Score: 7/10

What Will People Say: de traditionele film over het verwesterde meisje dat botst met de tradities van haar ouders

Ze zijn talrijk de laatste jaren, de film over jonge jongens en meisjes met een migratieachtergrond die helemaal ingeburgerd zijn, maar botsen op de hang naar traditie bij hun ouders. Alleen al vorig jaar waren er Bar Bahar, Noces en The Big Sick en nu is er What Will People Say.

Het is natuurlijk niet toevallig dat zoveel verhalen rond hetzelfde thema nu ingang vinden. Er staat een generatie regisseurs klaar die die tweespalt tussen traditie en moderniteit in hun leven zelf ervaren hebben en misschien zelfs het gevecht zelf nog dagdagelijks voeren. In What Will People Say (een Noorse film) wordt de zestienjarige Nisha ontvoerd naar Pakistan door haar eigen vader om haar wat manieren bij te leren. Het verhaal is recht uit het leven gegrepen van de regisseur Iram Haq.

Nisha, krachtig neergezet door de debuterende actrice Maria Mozhdah, is een op het eerste zicht gelukkig zestienjarig meisje. Ze doet wat andere zestienjarigen doen: ze gaat naar school, hangt achteraf rond met haar vrienden, danst graag op feestjes en wordt verliefd. Alleen moet zij dat allemaal wel stiekem doen, want thuis wordt ze nog conservatief en volgens de Pakistaanse traditie opgevoed, een stukje blote buik tonen is uit den boze en over meisjes die dansen in het bijzijn van mannen wordt schande gesproken.

Wanneer Nisha door haar vader met een jongen op haar kamer betrapt wordt, is die ervan overtuigd dat de twee seks hebben gehad en besluit hij een voorbeeld te stellen voor de Pakistaanse gemeenschap. Hij stuurt zijn dochter - die ook zijn trots en zijn oogappel is - tegen haar wil naar haar tante in Pakistan in de hoop dat ze haar daar wat manieren zullen kunnen bijbrengen.

Net als de meeste van bovenstaande voorbeelden - de uitzondering is The Big Sick - is What Will People Say ook niet meteen een hoopgevend verhaal. Nisha wordt gestraft, en hard gestraft, voor dat kleine beetje vrijheid dat ze bevochten heeft. en binnen de gemeenschap is er ook niemand die een tegenstem laat horen. Sterker nog: de gemeenschap is eigenlijk de grote boosdoener, want waar de ouders écht bang voor zijn is voor wat de mensen zullen zeggen, voor het feit dat de andere mensen hen beginnen mijden of over hen roddelen en over het feit dat ze niet meer op huwelijken worden uitgenodigd. Het geluk van hun dochter, of toch wat de dochter in kwestie onder geluk verstaat, is daaraan ondergeschikt.

Anderzijds geeft What Will People Say ook een goed inzicht in de gedachtegang van die ouders. Ze zien hun dochter graag. Ze willen alleen maar het beste voor haar. Alleen over wat het beste nu precies is, lopen de meningen uiteen. De vader (Adil Hussain) steekt ergens een monoloog af over hoe hij zijn land heeft verlaten, Europa heeft doorgereisd, vast heeft gezeten in Duitsland en rotjobs als schoonmaker en fabrieksarbeider heeft gedaan voor maar één doel: beter onderwijs en een beter leven voor zijn kinderen. In de ogen van de vader vergooit Nisha de kansen die hij haar biedt.

Het levert een subtiele en bijwijlen harde film op die de beide kanten van de generatiekloof en culturele kloof begrijpbaar probeert te maken. What Will People Say is een mooie toevoeging in het rijtje films over dit onderwerp na Noces, Bar Bahar en The Big Sick.

Score: 7/10

What People Will Say draait in UGC Antwerpen, Studio Geel, Cinema ZED-Vesalius, Sphinx, Vendôme en Palace.

Lees meer

Dit al gelezen?