© Getty Images

Beck was duidelijk over zijn missie in de AB en bracht de fun en de hits mee

6 juni 2018

Beck die naar de AB komt, dat is meer dan zomaar een concert, dat is een evenement. We hebben het even nagekeken en op de show in Vorst Nationaal vier jaar geleden na was het al van 2000 geleden dat Beck nog eens een show in een Belgische zaal had gegeven.

Deze keer was dus de AB het decor, al is het wel wat onlogisch. Tijdens de vorige tournee stond de zachtere plaat ‘Morning Phase’ centraal. Een plaat waarmee Beck dus richting Vorst trok. Deze tournee staat ‘Colors’ centraal, een plaat waarmee Beck echt de intentie had om energieke en vaak vrolijke songs te laten knallen. “Stel je het voor alsof Michael Jackson een psychedelische fase zou hebben”, zei hij er zelf over. Deze show zou dus minstens even goed tot zijn recht gekomen zijn in een grotere zaal terwijl de ‘Morning Phase’-tour net gebaat was bij een kleinere zaal.

Fel en kleurrijk

Maar dat is natuurlijk allemaal context en gezwam in de marge. Hoe was het concert? Daar kunnen we kort over zijn: goed! Memorabel was het niet omdat we Beck al eerder aan het werk gezien hebben en Beck altijd goed is, waardoor we zo ongeveer weten wat we kunnen verwachten. Hij had een zevenkoppige band rond zich verzameld. De drummer zat boven Beck op een podium aan de rechterkant. Een olijk trio – waarvan het middelste lid de keytar bespeelde! – stond op een podium aan de linkerkant. En daartussen een grote videowall.

We zeiden het al: Beck was hier om ‘Colors’ te promoten, een grote, felle en kleurrijke plaat, en dus baadde ook die videowall het grootste gedeelte van de show in grote en felle kleuren. Zeker wanneer een nummer als Wow passeerde, zag je op het scherm wat Beck bedoelde met die psychedelica.

Het waren grote songs en ze waren ook luid. En zeker in de eerste helft van het concert stond daarbij het geluid niet altijd even scherp afgesteld, in die zin dat de backing vocalisten en al het muzikale geweld eromheen de stem van Beck verdrukten.

Altijd weer voor de eerste keer

Maar laat dat detailkritiek zijn. Toen de rest van de band even de coulissen in ging en Beck verrasten met solo uitvoeringen van (één van onze ultieme favorieten) Lost Cause en het sensuele Debra dat voor eeuwig en altijd met Bevergem verbonden zal blijven was zijn stem perfect en ook in de tweede helft van het concert bleek het euvel plots opgelost.

Het fijne aan Beck is dat hij elk concert zo ongeveer speelt wat iedereen wil horen. En dus kregen we ook dit concert nummers als The Devil’s Haircut (de magnifieke opener), The New Pollution, überklassieker Loser en Where It’s At (de magnifieke afsluiter) te horen. Het knappe daarbij is dat elk van die nummers elke keer dat we ze al zagen een lichtjes andere uitvoering kende. Beck heeft Loser ondertussen al meer dan vijfhonderd keer live gebracht, maar hij slaagt er wel in om het met zo’n energie en overgave te doen dat het de eerste keer lijkt.

We hebben Beck op zijn gitaar horen rammen, we hebben ‘m horen krijsen en we hebben ‘m horen rappen. We hebben de melancholische Beck gehoord én de Beck die wilde féésten. Vooral die, eigenlijk. Beck was alles wat we ervan verwacht hadden. Als we ’t in één slogan zouden moeten samenvatten: de fun, de hits.

Dit verslag staat ook te lezen bij online muziekmagazine daMusic.

Lees meer

Dit al gelezen?