© EPA

We hebben vooral spijt dat Muse niet naar België komt na dag 2 van Rock am Ring

3 juni 2018

Ook de tweede dag Rock am Ring was om je vingers van af te likken. Muse heeft iedereen verbijsterd, Bullet For My Valentine bezorgde een gezonde portie nostalgie, bij Snow Patrol barstten we bijna in tranen uit en Body Count en Kreator grepen iedereen bij zijn/haar kruis.

Muse

Muse is de langverwachte headliner van dag twee op het Duitse festival Rock am Ring. De Britse rockband zet in met Thought Contagion, hun meest recente hitsingle die op de nieuwe plaat zal staan. De sfeer zit er dik in. Iedereen brult enthousiast mee en staat met open mond te gapen naar het kunnen van driekoppige popfenomeen.

Een opvallende song in het begin van de set was Hysteria. Na de onvermoeibare baslijnen van Christopher Wolstenholme krijgen we de riff van Back In Black van AC/DC te horen. Nice! De heren zijn duidelijk in hun nopjes. Ze zijn zich net als het publiek aan het amuseren.

Niet veel later krijgen we Dig Down te horen, de eerste single die op het nieuw album van Muse zal verschijnen. Er zitten nu zodanig veel effecten op de instrumenten dat het bijna lijkt alsof we naar elektronische muziek aan het luisteren zijn, zeker op de basgitaar. Hoor je ons klagen? Nee, want het muzikaal meesterschap is nog steeds om van achterover te vallen.

Tijdens Undisclosed Desires zijn we getuige van een typisch Duits fenomeen. Het publiek voor het podium gaat in keurige rijtjes op de grond zitten en begint netjes in een wave te roeien. Deutsche grundligkeit ten top!

Daarna krijgen we de gitaarintro Close Encounters op ons bord. Zanger-gitarist Matthew Bellamy laat zijn noise machine ronken en gillen met een screamend fuzz-effect. Het klinkt allemaal misschien out of control, maar Bellamy weet perfect waar hij mee bezig is. Daarna juicht iedereen bij de begintonen van Supermassive Black Hole. De piepende gitaarpassages in de strofes klinken zo smakelijk en als klap op de vuurpijl krijgen we er nog een dikke solo bij met veel tierlantijntjes. Gaaf!

Next up: Stockholm Syndrome. Voor het geval u het nog niet door had: op muzikaal en instrumentalistisch vlak zijn de mannen van Muse technisch heel hoogstaand. Bellamy legt ook al zijn gevoelens in zijn zangpartijen. Hier is een genie aan het werk. Als outro speelt Muse het eindstuk van Reapers. Dat had net zo goed een riff van Black Sabbath kunnen zijn. De band bewijst dat ze het niet alleen moeten heb van innovatie en experimenteren, maar dat ze het publiek ook moeiteloos kunnen charmeren met een botergeile rockriff. Bellamy voelt duidelijk de rock-'n-roll door zijn aders pompen en gooit zijn peperdure gitaar enkele meters de lucht in. Bam, kapot! Het resultaat is een minuutje piepende feedback en het licht gaat uit.

Meesterwerk na meesterwerk volgt elkaar op. En omdat het oog ook wat wil, probeert Muse bij zowat elk nummer iets visueel in ons hoofd te prenten. Zo is er een sciencefiction thema met een futuristische dame die een verwarde uitleg doet op groot scherm. Bij Starlight zien we dan weer een dame met een spacy bril uit de jaren stillekes op. Hard gaan! Muse trekt nu volle bak de elektronische kaart. Ook staan de drums van Dominic Howard zo ingesteld dat het lijkt alsof je naar geprogrammeerde computerdrums aan het luisteren bent, maar dan live. Awesome! Totaal onverwachts doet een fuzzgitaar met zwaar overgewicht zijn intrede en dat komt heel hard aan. De zang is zeemzoet en heel hoog. Zacht, maar krachtig staat Bellamy op het lijf geschreven. We beginnen stilaan te vermoeden dat hij over een gouden strottenhoofd beschikt, want zijn stem lijkt onvermoeibaar te zijn. Hij mag zijn glitterpakje meer dan verdiend dragen.

Dan volgt het o zo bekende Time Is Running Out. Het festivalterrein gaat nu helemaal op zijn kop staan. Zoals tijdens het optreden van Thirty Seconds to Mars de dag voordien worden er opnieuw kolossale ballonnen op het publiek afgevuurd. Feest! Daarna volgen de superhits Take a Bow, Uprising en Knights of Cydonia met een intro op mondharmonica die ons kippenvel bezorgt. Om ons uit te wuiven strooit Muse enkele kilo’s confetti op ons hoofd. Vielen Dank! Oerjammer dat ze deze zomer niet naar België komen!

Snow Patrol

Snow Patrol staat op vrijdag 6 juli op Rock Werchter. Ze kwamen naar Rock am Ring met hun nieuwe plaat 'Wildness' onder de arm. Ze brengen hun muziek op nog een gevoeligere manier dan pakweg in 2012. Beginnen doen ze met hun klassieker Open Your Eyes en de cosy sfeer zit er meteen dik in. Het moet gezegd worden: Snow Patrol is een vrij atypische groep voor Rock am Ring, dat normaal iets actievere bands op hun hoofdpodium zet. Maar daar trok menig Duits festivalganger zich niets van aan. Benieuwd wat dat volgende week bij ons zal geven …

Andere hoogtepunten: Just Say Yes, You're All I Have, Chasing Cars en Don't Give In.

Bullet For My Valentine

Bullet For My Valentine komt op donderdag 21 juni naar Graspop. Over dit concert is nog voor het begin een flinke dosis nostalgie gegoten. Vanaf de eerste hakkende drums en emotionele zangpartijen staat haast niemand op het festivalterrein stil. Zanger Matt Tuck zet ons aan om er een dik feestje van te maken. “I wanna see the stage shake when you jump”, roept hij. Het is maar een woord.

Veel festivalgangers met mooie geverfde haren, sexy piercings en/of megaveel oogschaduw kijken dolgelukkig uit hun ogen en een aantal ouderen, die eerst vooraan stonden, vluchten weg, veilig naar den toog. Dit is dé party van de millennials. Ook waren er opvallend meer headbangerinnen aanwezig dan bij andere optredens op Rock am Ring.

Op muzikaal vlak krijgen we niet veel verrassend en zo hoort het ook bij een optreden van Bullet For My Valentine. De succesformule: typische intense screams afgewisseld met zachte, gevoelige clean vocals en een hypermoderne, laag gestemde gitaar met heel veel oversturing en natuurlijk strakke blastbeats.

Hoogtepunten: Waking the Demon, Waking the Demon, Piece of Me, Your Betrayal en The Last Fight.

Het enige spijtige was dat Bullet For My Valentine samenviel met het optreden van Asking Alexandria. Ook die act staat op donderdag 21 juni op Graspop. Een hartverscheurende keuze…

Body Count Feat. Ice-T

Body Count komt op zondag 24 juni naar Graspop. De zon begon fel te schijnen toe de baron van de cross-over de Crater Stage besteeg, al zou hij zelf in al zijn bescheidenheid natuurlijk nooit zo noemen. De band trapt af met een ontzagwekkende Slayer Medley met de tracks Raining Blood en Postmortem van de alom geprezen thrashplaat ‘Reign in Blood’. Maar Body Count zijn geen copycats! De pissed off rap vocalen van Ice T gaven een nieuwe, unieke feel aan geheel. “Body Count is in da house”, roept Ice en dat zullen ze in het Eifelgebergte geweten hebben. Elk woord komt keihard aan.

De punk- en metaloutfit komt uit de zware buurten van het zuiden van Los Angeles en die invloed ligt er vingerdik op, zelfs op het vlak van uiterlijk. Zo hebben sommige leden van de band zelfs een bandana voor hun gezicht om onherkenbaar zijn.

No lifes matter

Body Count bracht vorig jaar nog de plaat ‘Bloodlust’ uit. Daarop rapt Ice-T over racisme in de Verenigde Staten en tegen de maatregelen van Trump. Zijn nieuwste slagzin: “No lifes matter” “Als het eropaan komt, zijn we allemaal van hetzelfde gemaakt”, zei Ice T. “We zijn allemaal eigenlijk niks waard.” Ook noemt hij Trump een hypocriet omdat die zijn vrouw zelf de VS binnenbracht met een green card. Ice-T windt er geen doekjes om.

De tweede song Bowels of the Devil gaat nog een pak explicieter. Ice T heeft het verschillende keren over de Backdoor, waarmee hij verwijst naar de honderdjaar-durende periode in de VS, waarin zwarten in bepaalde staten wettelijk behandeld mochten worden als tweederangsburgers. Edgy! Het tempo van de songs ligt beduidend sneller dan op plaat en geen kat die daar om klaagt.

Tijdens Manslaughter waanden we ons even op een grindcoreconcert. Het is overduidelijk dat Body Count de mosterd haalt bij Slayer. Ook hun muziek van die typische duivelse intervallen met die sinistere touch.

Sommige middenstukken waren trouwens verrassend bluesy en traag. “Another school shooting in the USA”, roept Ice T kwaad tijdens No Lives Matter. Hij is duidelijk zijn spreekwoordelijke wilde haren nog niet kwijt en heeft er, zoals we van hem gewend zijn, geen moeite mee op de politieke toer op te gaan, zelfs niet in Duitsland. En of ie het meent! De intensiteit loopt van zijn gezicht af.

Duitse Cop Killers

Hij noemt sommigen van zijn fans, die geen goesting hebben om te moshen maar wel vooraan staan, ook nog pussies en beveelt hen om het af te bollen om voor het podium plaats te maken voor één grote moshpit.

En dat alles overgoten door een sausje van gitaarsolo’s à la Metallica. Ook een technische taptechniek op de gitaar ontbreekt niet, net als een supergave drumsolo waar Lars Ulrich nog een puntje aan zou kunnen zuigen.

Voor Talk Shit, Get shot wil Ice T zijn publiek een lesje leren over pesten en haalt hij fier zijn peuterdochtertje het podium op. Wat een gangsta!

Iedereen kon het laatste nummer van de set al raden: Cop Killer. Een horde zwetende Duitsers zo ver krijgen om uit volle borst in koor “fuck the police” te roepen? Je moet het maar kunnen.

Kreator

Ook Kreator komt op zaterdag 23 juni naar Graspop. We krijgen thrash metal royalty van de bovenste plank te zien, uit Duitsland nota bene. Samen met Sodom, Tankard, Destruction worden ze weleens de Big Four of German Thrash Metal, die in de jaren 80 legioenen Duitse rockfans wist te overtuigen om zelf een bandje te beginnen. Met 'Gods Of Violence' vuurde Kreator vorig jaar nog een topplaat op ons af en daar speelden ze ook enkele tracks van op Rock am Ring. We kregen alles wat je van een Kreator show mag verwachten: snelheid, agressie, melodische gitaren en catchy riffs. Ook klassiekers van legendarische platen zoals 'Pleasure to Kill', 'Extreme Aggression' en 'Coma of Souls' ontbraken niet.

Hoogtepunten: Pleasure to Kill, Gods of Violence, Civilization Collapse, Phantom Antichrist en Enemy of God.

Lees meer

Dit al gelezen?