Vederlicht optimisme en terrorisme: in de cinema kan het naast elkaar bestaan in één week

3 juni 2018

De ene film gaat over de discussie of terroristen nu ook vrijheidsstrijders kunnen zijn, de andere omarmt optimisme en geloof in liefde op het eerste gezicht. We stellen voor dat u - net als wij - eerst 7 Days In Entebbe gaat kijken, om vervolgens vederlicht en met geloof in de wereld buitenstapt na The Extraordinary Journey Of The Fakir.

The Extraordinary Journey Of The Fakir: vederlicht huppelend weer huiswaarts

De mooiste film die je momenteel kan gaan bekijken is op kousenvoeten de zalen in getrippeld en is nog voor een stukje Belgisch ook. The Extraordinary Journey Of The Fakir is een Belgisch-Franse-Indische co-productie, gebaseerd op de gelijknamige succesroman van Romain Puértolas. De originele titel van die roman is "De wonderbaarlijke reis van de fakir die vast zat in een Ikea-kast" en spreekt dus nog net iets meer tot de verbeelding.

De film vertelt het verhaal van Ajatashatru Oghash Rathod, een kleine jongen die opgroeit in het arme Indische dorpje Rajasthan. Het is pas wanneer hij naar school gaat dat hij begint te beseffen dat de wereld groot is, dat niet iedereen gelijk aan de start komt en dat hij en zijn moeder in feite arm zijn. Aja (Bollywoodster Dhanush maakt zijn intrede in Hollywood) is opgegroeid zonder vader en hij heeft ook geen enkel idee wie zijn vader is. Wel is het opvallend dat het de grote droom van zijn moeder is om eens op reis te gaan en dus besluit Aja om daarvoor, als fakir, geld in te zamelen.

Net wanneer hij voldoende geld bij elkaar heeft komt zijn moeder te overlijden, waarna hij besluit zelf naar Parijs te trekken. Daar ontmoet Aja Marie (Erin Moriarty) in een vestiging van IKEA en zeker langs zijn kant is het liefde op het eerste gezicht. De twee besluiten om de volgende avond onder de Eiffeltoren af te spreken, maar door heel wat onvoorziene omstandigheden die Aja van de ene kant van de wereld naar de andere brengen, haalt hij die afspraak nooit...

The Extraordinary Journey Of The Fakir is één van die zeldzame films die je met een warm gevoel, licht huppelend en optimistisch, weer huiswaarts stuurt. Eén van die films die je er net van heeft weten te overtuigen dat alles uiteindelijk wel goed zal komen, hoeveel tegenslagen een mens daarvoor ook hoeft te doorstaan. Hij slaat de juiste toon aan, vindt het mooie midden tussen originaliteit en frisheid enerzijds en een niet te grote dosis meligheid anderzijds. Hij is grappig, kleurrijk, onbeschaamd optimistisch en creatief.

Heel af en toe frons je de wenkbrauwen, bijvoorbeeld wanneer een immigratieofficier in Londen het op een zingen zet en even moet je jezelf er - net als Aja - overheen zetten, maar dat duurt niet lang en dan ben je weer helemaal mee. The Extraordinary Journey Of The Fakir combineert Bollywoodelementen zoals het zingen en dansen en grote Bollywoodvedette Dhanush met de feelgood van Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain en het geloof in de liefde van films als One Day of Imagine Me & You.En nu hebben we na (500) Days Of Summer een tweede frisse romantische komedie mét IKEA-scène.

De toon klopt in The Extraordinary Journey Of The Fakir, ook al doet de film wel een beroep op je suspense of disbelief. Dat is het vooral: de vraag is of je het soort méns bent die ervoor kan kiezen om zich mee te laten drijven op een film als deze.

Wij waren helemaal mee en dat was ook te danken aan Erin Moriarty. Zij speelt Marie en het helpt dat ze het soort vrouw is waarvan we oprecht geloven dat je er vanaf de eerste seconden verliefd op kan worden.Een beetje zoals Natalie Portman destijds in Garden State, daar zijn we nog niet helemaal over.

Score: 8/10

7 Days In Entebbe: Gemiddeld, op zijn best

Om even met de deur in huis te vallen: er zijn wel wat problemen met 7 Days In Entebbe, niet in het minst het gebrek aan originaliteit. Het is bijvoorbeeld al de vierde keer dat er een film gemaakt werd over de gijzeling in Entebbe (Oeganda) en operatie Thunderbolt, de reddingsoperatie die in de nacht van 3 op 4 juli 1976 werd uitgevoerd door Israëlische soldaten op het vliegveld van Oeganda.

De gijzeling was ook een subplot in The Last King Of Scotland, de film over de Oegandese dictator Idi Amin die net is toegevoegd op Netflix én er zijn ook al betere films gemaakt over vliegtuigkapingen (United 93) of over de Israëlisch-Palestijnse kwestie (Münich).

Anderzijds blijft een film over de Israëlisch-Palestijnse kwestie altijd relevant. Helemaal op het einde van de film verschijnt een kort tekstje: "Op dit moment lopen er nog altijd geen vredesonderhandelingen tussen Israël en Palestina (Maart 2018)". Welja, dan moet je toch altijd weer even slikken.

De film wordt het meest interessant als de personages van Daniël Brühl en Rosamund Pike, die bij het Rote Armee Fraktion horen, op hun geweten trappen. Want strijden ze nu echt voor het goede doel en zijn ze vrijheidsstrijders zoals ze zelf menen of zijn ze doodgewone terroristen? En willen ze aandacht voor de Palestijnse zaak echt vergelden met andere, Joodse, mensenlevens?En moet een uitgever wel met een geweer in zijn handen lopen?

De discussies die aan de andere kant worden gevoerd tussen de premier en zijn minister van Defensie blijven nooit écht kleven, het gaat hier voor ons om niet meer dan opportunisme en leren winnen en verliezen in de politiek. En wat de scènes tussen Sarah, een danseres, en Yonathan (soldaat) ter zake doen weten we pas helemaal op het einde, wat maakt dat we nooit met de twee hebben kunnen meeleven.

Het probleem van 7 Days In Entebbe is dat we hetzelfde eerder al beter hebben gezien. We hebben al gelijkaardige films gezien die spannender waren, waarvan de personages beter werden uitgewerkt, waarin beter werd geacteerd (die telefoonscène, moest dat echt?) en waarin de spanning tijdens de politieke onderhandelingen meer voelbaar in de lucht hing. Niet dat we ons verveeld hebben, maar op zijn best was 7 Days In Entebbe gemiddeld.

Score: 6/10

Lees meer

Dit al gelezen?