Twee dozijn superhelden en een jongen met een paard: Avengers-film 'Infinity War' en 'Lean On Pete' zijn onze films van de week

29 april 2018

Twee dozijn superhelden in de ene film, een jongen en een paard in de andere film: het contrast tussen onze twee films van deze week kon niet groter zijn. En toch, vergis je niet, gaan de films in wezen over hetzelfde: tot het uiterste gaan om te overleven, ook al lijk je een hopeloze strijd te voeren.

Avengers: Infinity War: je voelt aan alles dat het deze keer menens is

Op papier leek deze film tot mislukken gedoemd: eerst achttien films en tien jaar lang opbouwen om dan al die verschillende verhaallijnen te laten samenkomen in film nummer negentien. Het gevaar voor een chaotische soep waarin de superhelden over elkaar zouden struikelen lag op de loer, maar als bij wonder is Avengers: Infinity War dat niet geworden. Misschien is het geen toeval, dat ook hier de broers Russo weer aan het roer stonden, net als bij Captain America: Winter Soldier en Captain America: Civil War. Twee van de allerbeste episodes uit het hele Marvel Cinematic Universe.

De plot samenvatten is onmogelijk, zinloos en onmogelijk. Het volstaat om te zeggen dat superschurk Thanos op zoek is naar de zes Infinity Stones en dat alle helden uit de voorgaande afleveringen zullen moeten samenwerken als ze een kans willen maken om Thanos te stoppen. Die Thanos is trouwens een heerlijke schurk, want hij wil niet zomaar de wereld vernietigen, maar hij heeft een rationele beweegreden. Volgens Thanos zijn er te veel monden en te weinig voorraad om al die monden te voeden. Hij wil dus de helft van de bevolking op de Aarde en de andere planeten uitroeien om de andere de kans te geven om te overleven, ver weg van honger en armoede. Een nobel doel, zowaar, ware het niet dat hij daarvoor eerst moet overgaan tot een meervoudige genocide.

© Marvel

Je voelt aan alles dat het menens is in Infinity War. De vrijblijvendheid van de meeste voorgaande afleveringen is weg. Het is bittere ernst nu en in tegenstelling tot bij andere films durf je je hand er niet meer voor in het vuur steken dat alles wel goed zal aflopen. Bovendien sleuren we oude wonden mee, uit bijvoorbeeld Captain America: Civil War en heeft ook The Hulk te kampen met een existentiële onzekerheid. Er wordt nog wel eens gegrapt en gegrold wanneer we bij The Guardians Of The Galaxy aan boord stappen en de chemie die er tussen Tony Stark en Peter Parker was in Spider-Man: Homecoming is er nu ook weer, maar de momenten van lichtheid zijn schaars.

Veel meer knettert Infinity War in zijn donkere actiescènes. Daarbij valt vooral Doctor Strange op. In deze film wordt het bewijs geleverd dat die slaapverwekkende film rond deze held ook best cool had kunnen zijn. De gevechten duren deze keer echt lang - het zijn heuse veldslagen in een oorlog op leven en dood - maar ze vervelen geen moment en hoewel er heel veel gebeurt, kan de kijker altijd wel het overzicht behouden. Infinity War is ook de meest complexe van de Marvel-films, want net als in Game Of Thrones of Lord Of The Rings speelt de strijd tegen het kwaad zich op meerdere fronten tegelijkertijd af.

© Marvel

De epische strijd op Wakanda bij Black Panther is de lange eindsprint naar een einde dat zo poëtisch en verbijsterend tegelijkertijd was dat we bijna met open gezakte mond naar het scherm zaten te staren. Dat een Marvel-film ons ooit nog zo zou kunnen ontroeren, we hadden het niet gedacht. Joss Whedon, de regisseur van de twee eerste Avengers-films heeft al laten optekenen dat hij jaloers is op Infinity War. We begrijpen waarom.

Overigens, nu we Chris Evans met baard hebben gezien zijn we er toch weer over beginnen nadenken om de onze ook nog eens te laten groeien.

Score: 8/10

Lean On Pete: Van de liefde voor een paard tot de pure wanhoop

Ooit was Charlie Plummer nog mee in de running als één van de laatste drie kandidaten om de nieuwe Spider-Man te worden. De rol van Spider-Man ging uiteindelijk naar Tom Holland, in het andere geval hadden we Charlie Plummer - géén familie van Christopher Plummer - deze week in twee films aan het werk gezien.

Hij speelt namelijk de hoofdrol in Lean On Pete, de nieuwe film van Andrew Haigh, de regisseur die de voorbije jaren faam maakte door diepmenselijke verhalen te vertellen als 45 Years en Weekend. Plummer speelt de vijftienjarige Charley die net verhuisd is met zijn vader naar een nieuw stadje waar die laatste wel werk kon vinden. De vader in kwestie is meer bezig met zijn scharrels dan met de opvoeding van zijn zoon en van een moeder is al helemaal geen sprake. "Het is beter dat ze er niet meer is", is de uitleg die Charley ooit van zijn vader heeft gekregen en daar moet hij het mee doen.

Toevallig maakt hij kennis met Del (een schitterende rol van Steve Buscemi), een paardenhandelaar die ooit betere dagen gekend heeft en ontgoocheld is in het leven, maar Charley toch maar inhuurt om wat klusjes voor hem op te knappen. Charley verdient daardoor wat geld waarmee hij boodschappen kan doen (zodat er niet alleen bier en cornflakes in huis zijn) en ontdekt dat hij wel over talent beschikt om met paarden om te gaan. Vooral Lean On Pete, een ouder paard dat niet meteen ergens in uitblinkt, trekt zijn aandacht.

Wanneer zijn vader (Travis Fimmel) onverwacht komt te overlijden en ook Del Lean On Pete - het laatste levende wezen waar Charley verbinding mee voelt - nog eens naar Mexico wil brengen waar het paard nog verkocht kan worden aan een slachterij neemt Charley een drastische beslissing: met de auto en aanhangwagen van Del en enkele schamele dollars op zak vertrekt hij met Lean On Pete op zoek naar zijn tante, een vage schim uit zijn verleden en de laatste strohalm waaraan Charley zich kan vasthouden.

Het is daar dat Lean On Pete een drastische wending neemt. Van een film over een verwaarloosde jongen die zijn heil vindt bij de paarden verandert de film op dat moment in een bikkelhard drama over de grootste schaduwkant van Amerika: de wereld van werkloosheid, junkies en daklozen die om welke reden dan ook zijn afgegleden van hun pad en leven in een wereld van pure wanhoop. Het is niet dat Charley niet geholpen kan worden, maar telkens hij in de handen dreigt te vallen van de Jeugdzorg vlucht Charley, bang voor wat er hem te wachten staat en voor wat zijn vriendjes zouden vinden van wat er van hem geworden is. Hij wil dat ze denken dat hij een fantastisch leven leidt en toffe dingen doet met zijn vader.

De sleutelscène van deze film zit helemaal achteraan, de pakkende korte scène waarin Charley eindelijk kan huilen. Want wees maar zeker: de hele twee uur voordien heeft Charley heel wat tranen moeten inhouden.

Score: 8/10

Lean On Pete speelt in Cartoon's (Antwerpen), Walkino (Bree), Studio Skoop (Gent), Cinema Lumière (Brugge), Cinema Rio (De Haan) en Vendôme, Aventure, Stockel en Palace in Brussel.

Lees meer

Dit al gelezen?