© Screenshot/Marvel

Waarom kijken we zo graag naar 'Avengers: Infinity War'?

28 april 2018

'Avengers: Infinity War' krijgt lovende reviews, werd al voor ie uitkwam de blockbuster van het jaar genoemd en de box office is er ook naar. 'Infinity War' is een werk van tien jaar geweest: er wordt al jaren opgebouwd naar deze samensmelting van alle verhaallijnen. Al de voorgaande films dragen alleen maar bij tot de populariteit van het genre. Maar waarom zijn superheldenfilms zo populair?

Is er één superheld die onlangs een eigen film had bij Marvel, die niet op z'n minst zijdelings bij Avengers: Infinity War
betrokken is? Zelfs als niet iedereen de finale cut haalde, heeft Infinity War een topcast: van Robert Downey Jr. over Chris Hemsworth, Mark Ruffalo en Benedict Cumberbatch naar Gwyneth Paltrow en Scarlett Johansson. Maar die topcast heeft Marvel ook zelf gevormd: enkel omdat de originele films zo goed werkten, kan Infinity War zo'n succes worden. Maar waarom zijn superheldenfilms nu zo razend populair?

Het is trouwens niet alleen een Marvel-fenomeen: ook de Star Wars-films staan al enkele jaren helemaal bovenaan in de eindejaarslijstjes. En wat zijn Jedi? Mensen (nuja, wezens) met speciale krachten die tegen het kwaad strijden. Ook de Fantastic Beasts-films en Harry Potter-films zou je met een beetje moeite onder de noemer superheldenfilms kunnen duwen. Maar op zich heeft het genre geen hulp nodig van andere niches. Hoe komt het dat we zo geobsedeerd zijn met nog maar eens een vervolg op Iron Man, Thor, The Hulk of Avengers?

Origin stories

We zouden natuurlijk makkelijk kunnen verwijzen naar vage psychologische onderzoeken die stellen dat de strijd tussen goed en kwaad eeuwig blijft boeien, en dat is waar. Daarnaast zijn de DC's en Marvels van deze wereld natuurlijk prima popcornentertainment, en dat heb je gewoon nodig. Ook belangrijk: ze zijn heel herkenbaar, uit jeugdsentiment of omdat je de strips ooit gelezen hebt.

Wie toch de psychologische toer wil opgaan, zou kunnen zeggen dat iedereen die ooit trauma heeft meegemaakt, de nood voelt om terug te vechten en superheroes durven al eens een origin story hebben dat daar op inspeelt. Tegenslagen verwerken, het gevoel van de enige te zijn die het juist heeft in een moeilijke maatschappij: logisch dat we superhelden herkenbaar vinden. Maar dat legt niet uit waarom we net nu collectief naar de cinema trekken voor het vervolg op een voorspelbaar verhaal.

Bedankt, Bryan Singer

Het antwoord op die vraag ligt 'm in de evolutie van de superheldenfilm zelf. De heropleving van superheldenfilms begint in 2001, wanneer de eerste X-Men-film gelanceerd wordt, geregisseerd door Bryan Singer. Plots zijn de mutanten geen eendimensionele personages meer die na een pijnlijke jeugd voor het grote goed gaan. Nee, Wolverine heeft slechte kanten, een anger-managementprobleem en een dubieuze relatie met alcohol en wel ... relaties. Dat ligt heel wat dichter bij de personages uit de strips die zoveel Amerikanen zo graag gelezen hebben. Denk aan Peter Parker die effectief fouten maakt die uncle Ben het leven kosten en daar echt mee inzit.

Tegelijk durven tv- en filmmakers ook erkennen dat de superhelden niet steeds de held van het verhaal zijn. Zo blijft Bruce Wayne een rijke man en Stephen Strange blijft een arrogante dokter met te veel geld die de mensen om hem heen blijft pijn doen. Tegelijk worden aartsvijanden menselijker: kijk maar naar de fanbase van Loki en de uitgebreide aandacht die naar de origin stories van de vijanden gaan. Dat Loki gespeeld wordt door Tom Hiddleston zal er ook geen kwaad aan doen, maar toch.

Baby Groot

Al is personage-opbouw niet de enige reden waarom superheldenfilms zo goed werken. Zack Snyder, die de DC-film Man Of Steel maakte, zei daarover in 2013 al dat "de moderne visuele technologie als het goed gedaan wordt, met personages waar we om geven, op zijn hoogtepunt zit, zeker nu we zoveel A-listers kunnen strikken." Stel je voor dat Guardians of The Galaxy werd gemaakt zonder de aanwezige CGI: Vin Diesel is niet half zo grappig als Baby Groot als daar geen cute animatie bijhoort.

En dan is er nog een laatste belangrijke factor aan het succes van de superhero movie: het feit dat er zoveel zijn, maakt dat ze elkaar versterken. Als Ant-Man of Aquaman niet de verwachtingen inlost, kunnen ze wel nog ingezet worden in ensemblecasts. Het publiek voelt dat een extra held niet gewoon een cameo maakt en zelfs als de originele film niet geweldig is, creëert dat gegeven toch een gevoel van eenheid.

Grote cast, meer kansen

Dat verklaart grotendeels het succes van Infinity War: niet iedereen wordt gelukkig van een Iron Man-film, maar door de enorme cast, is jouw favoriete held er sowieso bij. Omdat de makers van Infinity War ook meteen gedurfde keuzes maken (spoiler: niet iedereen overleeft de film), kunnen we ook oprecht uitkijken naar het vervolg. Het tweede deel van de epische saga staat nu al geboekstaafd als hét superhero-event van volgend jaar. De kans dat we daar nieuwe gezichten zien die dan weer een eigen film krijgen, is vrij groot. En zo blijven we verder gaan. Slim gezien.

Wat dachten jullie van een Marvel-marathon voor het weekend?

Lees meer

Dit al gelezen?