Dat biopics ook frisheid en authenticiteit kunnen uitstralen bewijzen 'Don't Worry, He Won't Get Far On Foot' en 'Nico, 1988'

22 april 2018

Biopics, het is allicht het meest belegen genre in de cinema. Dat een biopic ook frisheid en authenticiteit kan uitstralen, dat bewijzen 'Don't Worry, He Won't Get Far On Foot' (de nieuwe Gus Van Sant) en de Waals-Italiaanse co-productie 'Nico, 1988' (over Nico van The Velvet Underground) deze week.

Don't Worry, He Won't Get Far On Foot: met een glimlach op het gezicht en een nieuwe vriend in je hart de zaal buiten

Gus Van Sant is een regisseur die niet voor één gat te vangen is. Enerzijds staat hij bekend voor trage poëtische films als Gerry (2002), Elephant (2003) of Paranoid Park (2007), maar het lijkt wel alsof hij de laatste jaren toegankelijker wordt als filmmaker. Milk (2008) was een Oscarsucces en hoewel Restless (2011) over een meisje ging dat als hobby begrafenissen ging bezoeken en sociale interacties had met de geest van een Japanse kamikazepiloot uit Wereldoorlog Twee, toch voelde die film heel erg menselijk aan.

De eerste Oscarnominatie die Van Sant kreeg was natuurlijk voor Good Will Hunting, naar een scenario van een jonge Matt Damon en Ben Affleck. Het script won een Oscar, net als Robin Williams die zijn glansrol neerzette in die film als therapeut. Robin Williams kocht de rechten op de autobiografische roman van cartoonist van John Callahan en wilde deze verfilmen met Gus Van Sant. Het is er niet van gekomen voor de dood van Robin Williams, maar de film is nu alsnog gemaakt geraakt met Joaquin Phoenix in de hoofdrol, wat zeker geen slechtere keuze is.

Joaquin Phoenix speelt dus Callahan, een waardeloze relschopper en een dronkenlap die op zijn 21e verlamd raakt vanaf de borst bij een auto-ongeluk waarbij hij zelf niet aan het stuur zat. De film vertelt het verhaal van het dal waardoor Callahan kroop, de hulpgroep die hij opzocht om af te kicken en de manier waarop hij weer rechtkrabbelde nadat hij zijn talent als cartoonist ontdekt. Hij gebruikte Taboe-gewijs zwarte humor over onder andere personen met een beperking als zijn wapen.

Joaquin Phoenix heeft het ideale gezicht om Calahan te vertolken, een man die steeds heeft geleden onder het feit dat zijn biologische moeder hem heeft afgestaan ter adoptie. Op zijn 13e begon hij stevig te drinken en hij is daar – tot aan zijn afkickprogramma – eigenlijk nooit mee gestopt. Na het ongeval drinkt hij als een gek door, hij is toch al ongelukkig van zodra hij wakker wordt, maakt van bijtende humor zijn afweermechanisme, is een wegpiraat in zijn elektrische rolwagen en bekwaamt hij zich in het krijgen van reflexmatige erecties, de enige soort erecties die hij nog kan krijgen.

Don’t Worry, He Won’t Get Far On Foot helpt om te proberen om mensen niet te snel te veroordelen: problemen komen altijd ergens vandaan. Calahan zat zelf niet achter het stuur bij zijn ongeval, maar beseft dankzij zijn coach (een fantastisch goeie Jonah Hill) maar al te goed dat hij niet schuldvrij is. Er wordt heel goed geacteerd en we zien onder andere Rooney Mara (de stewardess Annu), Beth Ditto (ook Reba zit in de herstelgroep van Callahan) en Jack Black (jeugdvriend van Calahan) in uitstekende bijrollen.

In andere handen zou Don’t Worry, He Won’t Get Far On Foot een tranentrekker geworden zijn, maar dat is het hier dus uitdrukkelijk niet geworden. Er valt te lachen met deze film, al is het soms wrang. En hoewel je weet dat die loutering er zeker komen zal, gun je ze Callahan en ga je met een glimlach op het gezicht en met een nieuwe vriend in je hart de zaal buiten.

Score: 8/10

Nico, 1988: een portret van een eigenzinnige artieste die nooit een eerlijke kans gekregen heeft

De tweede film die we deze week willen uitlichten is al even interessant omdat het ook een biopic betreft over een boeiende dame waar we vooraf maar weinig over wisten. Nico, 1988 zoomt in op de laatste jaren in het leven van zangeres Nico die haar roem vergaarde tijdens de korte periode dat ze bij The Velvet Underground fungeerde."Drie nummers heb ik ingezongen, voor de rest stond ik wat op een tamboerijn te kloppen" horen we Tryne Dyrholm die Nico speelt in de film ergens zeggen.

Haar echte naam was Christa Päffgen, ze was een Duitse, en naast het podium stond ze er dan ook op om als Christa aangesproken te worden. De carrière van Nico is zo een tragisch verhaal geworden omdat nagenoeg niemand na The Velvet Underground nog geïnteresseerd was in haar radicalere solowerk. Nico was nooit vast verbonden aan The Velvet Underground en was vastbesloten om na de plaat met de banaan (1967) solo te gaan. Dat deed ze dan ook en ze debuteerde al in 1968 met 'Chelsea Girl'.

In Nico, 1988, een Waals-Italiaanse co-productie, krijgen we een glimp van die carrière van Nico die alleen maar onvoorbereide journalisten voor zich krijgt die maar één vraag kennen - "Vertel eens over je periode bij The Velvet Underground" - terwijl Nico zit te popelen om te vertellen over haar laatste plaat en huidige tournee. Als zangeres zette ze zich in al wat volgde af tegen haar imago van het beeldschone model dat een zangeresje werd. Ze wilde een dikke oude junk worden, en bleef zich tegelijkertijd afzetten tegenover welke verwachtingen er ook zouden heersen.

In de hoofdrol schittert Tryne Dyrholm die we vooral kennen van haar rol in de Deense film Festen en de televisiereeks The Legacy. Vooral het contrast met die rol van Gro in die reeks is groot. Gro is een dochter van een hippiekoppel en probeert in haar leven vooral niet te zijn wat haar ouders van haar verwachten. Gro stopt zich dan ook in een maatpak en waar Gro in een hokje wil passen, wil Nico dat net absoluut niet.

Overigens, een extra pluim voor Dyrholm die écht zingt in deze film. Dat haar muziek door één van haar eigen medewerksters als "afgrijselijk" wordt beschreven en dat Nico steevast voor halflege zalen moet optreden maakt de film een extra triest portret van een eigenzinnige artieste die nooit een eerlijke kans gekregen heeft omdat ze toevallig in een iconisch groepje werd ingelijfd.

De film van de Italiaanse regisseur Susanna Nicchiarelli is zo eigenzinnig en authentiek dat we er zeker van zijn dat Nico zelve - nu 30 jaar overleden - 'm zeker zou hebben goedgekeurd.

Score: 7/10

Lees meer

Dit al gelezen?