Gelukkig was Isle Of Dogs er nog deze week, want de rest van het nieuwe cinema-aanbod was niet veel soeps

15 april 2018

Het blijft een beetje komkommertijd in de filmzalen, maar tegelijkertijd is er altijd wel één film die de aankoop van een ticket rechtvaardigt. Deze week is dat Isle Of Dogs, de magnifieke stop-motion film van Wes Anderson. Voor de tweede film zijn we bij Finding Your Feet uitgekomen, alleen maar omdat we geen zin hadden om The Rock tegen een gigantische aap te zien vechten.

Isle Of Dogs: een totaal unieke film mét politieke dimensie die in de eerste plaats amusant is.

De centrale figuur in Isle Of Dogs is de twaalfjarige Japanse jongen Atari, het geadopteerde neefje van burgermeester Kobayashi, die op zoek gaat naar zijn verdwenen hond nadat de burgermeester heeft besloten alle honden uit de stad Megasaki City naar een enorme vuilnisbelt te verbannen. Er zijn immers te veel honden en ze lijden allemaal aan hondengriep en snuitkoorts.

Je hoeft geen uil te zijn om uit te dokteren dat Anderson hier met dit verhaal over honden meer wil vertellen dan een verhaal over honden. Feit is dat de interpretatie van de film kan verschillen naargelang wie hem ziet. Voor ons stonden de honden symbool voor hoe de wereld van vandaag omgaat met de vluchtelingencrisis en de vuilnisbelt voor de onmenselijke vluchtelingenkampen zoals we dat in Calais gekend hebben. Atari is dan die ene zeldzame ziel die zich daadwerkelijk het lot van de gestranden aantrekt en pleit voor – what’s in a word - menselijkheid.

Daarnaast is er nog de figuur Kobayahi, een ultrarechts politicus die zich geen ene zier aantrekt van zijn tegenstanders, van vrije pers of van wetenschap. In Berlijn zei Wes Anderson dat de wereld begon te veranderen toen hij aan Isle Of Dogs begon te werken en dat de daadwerkelijke politieke situatie – Anderson is Amerikaan – gaandeweg in de film is geslopen.

Isle Of Dogs – als je het uitspreekt klinkt het als “I love dogs – valt of staat natuurlijk met zijn honden. Die stemmencast schittert. Enerzijds zit die vol acteurs die een abonnement hebben op films van Anderson, zoals Bill Murray, Jeff Goldbllum of Edward Norton (vreemd dat Owen Wilson er niet bij is), maar ook binnen in die cast schuilen grapjes, zoals het casten van Yoko Ono in een rol op de achtergrond. Het is echter Bryan “Breaking Bad” Cranston die de show steelt als de straathond Chief. Hij heeft op straat geleerd dat hij voor zichzelf moet zorgen en is norser en harder dan de andere honden die op de vuilnisbelt leven. Alleen Nutmeg (Scarlett Johansson bewijst na Her opnieuw dat ze niet meer dan haar stem nodig heeft om een stempel te drukken) weet de muur rond zijn hart neer te halen.

Uiteraard zijn dit allemaal extra’s. Aan de basis blijft Isle Of Dogs een stop-motion film waarbij je niet vergeten mag hoeveel wérk erin gekropen moet zijn. Zo is de vacht van honden eigenlijk wol en zit elk shot naar aloude Anderson-traditie weer propvol details. Isle Of Dogs is een film die je minstens tweemaal zou moeten zien om hem ten volle te vatten, maar laten we niet vergeten dat het in de eerste plaats een film is waarvan genoten kan worden vol verrassende en soms echt wel van de pot gerukte donkere humor. Terwijl we dit typen denken we weer aan die ene scène waarin een niertransplantie van bovenaf in beeld wordt gebracht.

Isle Of Dogs doet soms ook erg bevreemdend aan en het einde wordt misschien iets te lang uitgesteld, maar je kan alleen maar bewondering hebben voor de manier waarop Wes Anderson film benadert. Iemand met zijn visie kan je alleen maar koesteren.

Score: 8/10

Finding Your Feet: een hoop clichés, maar gelukkig ook een paar ontroerende momenten

We hebben het nagekeken op mypension.be: wij mogen met pensioen op 1 juni 2053. Dat is nog eventjes dus zijn we in afwachting maar gewoon naar Finding Your Feet gaan kijken. Die film wordt aangeprezen als de leukste feelgood film van het jaar, maar we hopen van harte dat de marketeers het grondig mis hebben. Het moet toch beter kunnen?

In Finding Your Feet leren we Sandra (Imelda Staunton) kennen die zowat op het moment dat haar man Mike (John Sessions) met pensioen gaat - een moment waar ze zich naar eigen zeggen al 35 jaar op aan het voorbereiden is - wanneer ze ontdekt dat haar man al vijf jaar bedriegt met een vriendin. Sandra trekt in bij haar zus Bif (Celia Imrie), die er een veel lossere levensstijl op nahoudt en zowat Sandra's tegenpool is. En zoals het dan gaat in dit soort films ontdooit Sandra langzaam maar zeker, gaat ze haar passies die ze al die jaren opzij geschoven heeft opnieuw ontdekken, aarzelend stapjes zetten richting een nieuwe liefde en onderweg de nodige struikelblokken tegenkomen.

We denken niet dat er ook maar iemand verrast is door bovenstaande spoilers, als we ze al zo zouden kunnen noemen. Op dat vlak was die andere bejaardenfilm van een paar jaar geleden - The Best Exotic Marigold Hotel uit 2011 - toch een stuk origineler qua opzet en een stuk inventiever in zijn humor. Het is trouwens opmerkelijk hoe marketeers lijken te denken dat ze bejaarden enkel kunnen bereiken met een dosis bejaardenhumor.

De paar mooie momenten die we genoteerd hebben zitten in het begin en het einde van de film. Sandra gaat bij een groep dansers waar ze Ted (David Hayman) en Charlie (Timothy Spall) ontmoet. Dat zijn de twee mooiste personages uit de film. In een kort moment zien we Ted in tranen uitbarsten als hij in de dansles Where Do You Go To My Lovely hoort. Het liedje doet 'm aan zijn overleden vrouw denken. De andere scènes die midscheeps in het hart raken zijn die waarin Charlie zijn vrouw Lilly gaat bezoeken in het woonzorgcentrum waar ze al een aantal jaren verblijft. Lily heeft een vergevorderde vorm van alzheimer en herkent haar echtgenoot niet meer.

Dat Finding Your Feet in zijn flauwe en voorspelbare middenstuk net niet gaat irriteren heeft te maken met het tempo van de film en de vaardigheid van de cast. Sowieso beter dan Rampage, maar toch willen we aanraden om iets anders te doen met de korte tijd die ons hier op deze aardbol gegeven is.

Score: 5/10

Lees meer

Dit al gelezen?