Eén Oscarfavoriet die alsnog de zalen komt binnen waaien en één onverwacht vermakelijke komedie: 'Lady Bird' en 'Game Night'

8 april 2018

De voorbije weken vielen we bijna in slaap als we het nieuwe filmaanbod doornamen, maar deze week fladderden we nog eens naar de zaal, want het was eindelijk de beurt aan ''Lady Bird. Voeg daar nog 'Game Night' bij, een film waarbij we niets verwacht hadden en waarover we nu nog steeds enthousiast zijn en je weet: dit is opnieuw een goeie cinemaweek!

Lady Bird: het verhaal van een doodgewoon tienermeisje komt tot leven dankzij een sterke cast en een perfect scenario

Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk kunnen dan ook wij toch nog naar Lady Bird gaan kijken. Het is vreemd dat de film nu pas bij ons komt aanwaaien, maanden na de andere Oscarfavorieten, want ook Lady Bird wist zich fier overeind te houden in dat rijtje favorieten met zijn 5 nominaties.

De film vertelt het wondermooie verhaal van de in 2002 17-jarige Christine "Lady Bird" McPhee (Saoirse Ronan) die zich, zo vindt ze zelf, door haar saaie leven voortbeweegt. Wat ze het allerliefst wil is op universiteit gaan zo ver mogelijk weg van huis Sacramento, bij voorkeur in New York. Ze heeft een hekel aan haar naam, een hekel aan haar stad en ze droomt van coolere vrienden, van een mooier en groter huis en van ouders waarvoor ze zich niet hoeft te schamen.

© A24

Het is een redelijk dunne plot waarmee Greta Gerwig, die hier debuteert als solo regisseur, veel weet te doen. Gerwig heeft ons hart gestolen als Frances Ha uit de gelijknamige film (2012) en heeft met Lady Bird in feite een film gemaakt waarin ze perfect zelf ook zou hebben kunnen meespelen. Lady Bird is semi-autobiografisch en speelt zich af in het schooljaar waarin Greta Gerwig zelf afstudeerde van de katholieke school St. Francis in Sacramento, haar thuisstad. Haar moeder heette Christine en diens moeder - de grootmoeder van Greta - kwam aan de kost als verpleegster.

Al die elementen komen ook op één of andere manier aan bod in Lady Bird. De scènes die voor de meeste ontroering zorgen zijn de confronterende scènes waarin Lady Bird en haar moeder Marion (een schitterende rol van Laurie Metcalf) steeds weer botsen met elkaar. Marion haalt haar dochter op allerlei mogelijke manieren neer: ze gelooft niet dat ze zal gaan kunnen studeren aan een fancy universiteit, ze heeft het moeilijk om te zeggen dat haar dochter er mooi uitziet in een nieuwe jurk en ze hamert op hoeveel de opvoeding van Lady Bird haar en haar vader al gekost hebben.

Op het eerste zicht lijkt Marion een verschrikkelijke moeder. Maar dan ga je wel voorbij aan het feit dat ze dubbele shifts draait in een psychiatrische kliniek om de financiële problemen min of meer het hoofd te bieden. Dan ga je voorbij aan hoe ze bijna ongemerkt de ontslagen en depressieve vader van Lady Bird (Tracy Letts) ondersteunt en dan ga je voorbij aan de intrinsieke bedoeling van Marion die eigenlijk gewoon haar dochter voor allerlei teleurstelling en ontgoocheling in het leven wil behoeden omdat ze zelf haar portie al heeft gehad. De mooiste scène is die waarin moeder en dochter - in dat ene moment van harmonie - hun favoriete activiteit samen uitoefenen: huizen die te koop staan bezoeken en dromen van datgene dat ze waarschijnlijk nooit zullen kunnen hebben.

Lady Bird worstelt en zoekt. Ze heeft een prima vriendschap met Julie (Beanie Feldstein), maar plots zoekt ze meer het gezelschap op van Kyle (Timothée Chalamet) en Jenna (Odeya Rush) die haar een stuk cooler lijken. Julie van haar kant wil gewoon graag gezien worden en zoekt naar de voortdurende bevestiging van haar waarde bij haar leerkracht wiskunde.

Het levert een levensechte film op waarin een sterke cast en een grappig en doorleefd scenario ervoor zorgt dat het doodgewone verhaal van een in wezen doodgewoon tienermeisje dat het moeilijk heeft tevreden te zijn met wat ze heeft tot leven komt. Dat is voor een groot deel ook te danken aan Saoirse Ronan die op een onconventionele manier heel mooi is in deze film. Dat Gerwig suggereerde om haar acné gewoon zichtbaar te laten in deze film, maakt het geheel nog veel echter.

Score: 9/10

Game Night: die ene "doldwaze komedie" die wél werkt omdat hij stevige actiescènes en slimme grappen geslaagd weet te combineren

Als we lezen over de zoveelste "doldwaze komedie" dan rollen onze ogen spontaan uit onze kassen. Waarom? Omdat we doorheen de jaren geleerd hebben dat "doldwaas" in negen van de tien gevallen synoniem staat voor "idioot en stompzinnig." Game Night is die ene genietbare uitzondering.

In Game Night staat een groep vrienden centraal die regelmatig bij elkaar komen om spelletjes te spelen. Er zijn Max en Annie (Jason Bateman en Rachel McAdams) die beide even fanatiek zijn in hun drang om elk spelletje te winnen, playboy Ryan (Billy Magnussen) en zijn nieuwste verovering Sarah (Sharon Horgan) en Kevin en Michelle (Lamorne Morris en Kylie Bunbury) die al sinds mensheugenis een koppeltje vormen. Die groep kijkt uit naar de komst van Brooks (Kyle Chandler), de broer van Max die er een sport van maakt om zijn broer af te troeven op alle vlakken en die belooft een spelletjesavond te organiseren die ze nooit meer zullen vergeten.

Het komische genre is het moeilijkste om een degelijke film in af te leveren omdat in comedy de timing de cruciale factor is én omdat de grens tussen grappig en idioot heel dun is. Game Night weet de goeie toon te vinden.In de 100 minuten die volgen hebben we veel vaker moeten lachen dan we zelf op voorhand verwacht hadden. Het is effectief een doldwaze komedie, maar wel één van de slimme soort met slimme grapjes, leuke personages, goeie acteerprestaties én een goeie flow die de film van begin tot eind een stevige vaart meegeeft.

In de cast zijn een aantal mensen verzameld die zich al eerder hebben laten opmerken in komische en andere rollen. Goeie acteurs dus die zich staande kunnen houden in een waaier van genres. Jason Bateman is zijn degelijke zelf, Rachel McAdams is de grootste verrassing en Sharon Horgan heeft wat ons betreft sarcasme op een nieuwe hoogte gebracht sinds haar magnifieke rol in Catastrophe.

Nog meer hebben we Game Night gezien als een parodie op actiefilms die compleet over the top gaan en waarbij de makers ervan nog steeds verwachten dat we in hun waanzin meegaan. De personages in Game Night doen zélf lacherig over dit soort film en beseffen niet dat ze er zelf meer en meer in eentje zitten. Haal de grappen weg en je blijft over met domme actiescènes, maar de combinatie van de twee werkt hier wonderwel.

Komen daar nog bij: een aantal plotwendingen die je niet had zien aankomen, referenties naar allerlei spelletjes en andere films en idiote humor met een enge buurman (Jesse Plemons) en zijn hond die wérkt, zelfs al wil je het niet. Just sit back and relax!

Score: 7/10

Lees meer

Dit al gelezen?