© kvs.be

Michael De Cock brengt Rosie & Moussa tot leven in de cinema: “We moeten blijven geloven dat goeie verhalen het verschil maken"

24 maart 2018

Rosie & Moussa is een bloedmooie nieuwe jeugdfilm over vriendschap geschreven door Michael De Cock en in een regie van Dorothée Van Den Berghe. De film is gebaseerd op de al even mooie kinderboeken die Michael De Cock maakte samen met tekenares Judith Van Istendael en speelt zich af in Molenbeek. Vanaf woensdag 28 maart speelt Rosie & Moussa in de zalen.

Michael De Cock: Als ik de film moet samenvatten in één zin gaat het over twee kinderen die in een stad wonen en vriendschap sluiten. Klaar. Het thema diversiteit is bijkomstig. Het was van in het begin de bedoeling om op een niet-problematiserende manier te praten over zo een vriendschap.

In die zin vind ik het ook een zeer hoopvolle film: zowel voor Rosie als voor Moussa doet afkomst er niet toe. Ze zijn gewoon samen kind en ongeveer even oud en ze vinden elkaar leuk, klaar.

De Cock: Ik deel die mening. Kinderen die vandaag opgroeien gaan denk ik niet meer kampen met issues waar de vorige generatie mee zat. Er zal vooruitgang zijn, daar ben ik zeker van.

© Caviar

Het mooiste moment uit de film vond ik het moment waarop Moussa en Rosie één jas delen terwijl ze samen op het dak zitten. Het zijn die kleine dingetjes die echt een verschil maakten, vond ik.

De Cock: Ik ben blij dat je dat gezien hebt. Het is een heel klein, maar heel belangrijk momentje in de film. Het is één shot, meer niet. In die zin is de film vaak heel subtiel. Er zitten veel kleine dingetjes in, maar je moet wel kijken.

Van het ene festival naar het andere

De film speelt zich af in Molenbeek. Dat zou dezer dagen een politiek statement kunnen zijn.

De Cock: Het is een bewuste keuze geweest om dat verhaal in Molenbeek te vertellen, absoluut. Sowieso speelden de boeken zich al af in Brussel dus het is echt een Brussels verhaal. Nu heb ik het nog lokaler gemaakt, al vind ik het altijd een beetje raar om dat onderscheid te maken tussen Molenbeek en Brussel. Het goeie lokale herkent men globaal. De boeken van Rosie & Moussa zijn al vertaald in het Duits, Japans, Frans, Sloveens, Italiaans, Farsi en het Turks. Dat is misschien nog het beste bewijs dat het verhaal van Rosie & Moussa in feite een universeel verhaal is.

De film gaat ook van het ene festival naar het andere en heeft zelfs een prijs gewonnen op het Internationale Kinderfilmfestival van Montréal. Begin april is hij de slotfilm op het Kinderfilmfestival van Toronto. Ik zal het samenvatten als: je merkt dat het verhaal aanslaat. Hij trekt ook nog naar Tsjechië, Italië en Duitsland dus de film maakt zijn eigen reis.

Molenbeek komt de laatste tijd nooit meer positief in het nieuws, het wordt door velen vandaag gezien als ”gevaarlijk” en “te mijden”, maar het valt dan toch vaak op dat het altijd degenen zijn die er nog nooit geweest zijn die het zeggen. Hetzelfde trouwens voor Borgerhout.

De Cock: De meeste xenofobe reacties komen inderdaad vanuit plekken waar geen problemen zijn, vanuit de angst dat de stedelijke problemen zullen overwaaien, of zoiets. Op een gegeven moment neemt Rosie ook het heft in eigen handen en fietst ze ’s avonds over straat en dat kan. In Molenbeek wonen gewone mensen met gewone levens en gewone zorgen.

Damiaan De Schrijver speelt meneer Tak. Hij is het personage bij uitstek die de xenofobe Vlaming moet uitbeelden. Een vreemd detail is dat hij ook graag tapdanst.

De Cock: Meneer Tak is in de film het personage dat er voor de migratie was en al lang in Molenbeek woont en die zijn omgeving ziet veranderen. Het zou een heel interessant personage zijn om een boek op zich rond te maken, alleen weet ik dat al vijf jaar en komt het er maar niet van. (lacht) In het eerste boek laat ik hem al het dak opkruipen om daar te tapdansen. Dat is mijn manier om er een gelaagd personage van te maken: hij is meer dan we op het eerste zicht zouden denken.

© Caviar

Ik denk echt dat mensen hele rare dingen doen op onbewaakte momenten. Dat gaat van in je neus peuteren tot luid liedjes zingen in je stofzuiger: iedereen doet dat.

I Want To Break Free.

De Cock: Daar had ik zelfs niet aan gedacht. (lacht) Er is een heel interessant filmpje op YouTube van een interviewer die aan Nina Simone vraagt wat vrijheid voor haar betekent. Op het einde zegt ze: “Freedom is no fear!” Een fantastisch mooi filmpje vind ik dat. Het is de angst versus de vrijheid bij meneer Tak. Als hij bang is, hecht hij veel belang aan orde en is hij nukkig. Als hij zich vrij voelt, danst hij.

Moussa droomt van een andere soort vrijheid: hij wil treinbestuurder worden.

De Cock: Hij wil de stad uit en hij wil naar de zee. Hij wil eigenlijk gewoon weg. Hij wil de stad uit en de wereld verkennen, hij wil het oneindige zien en in de stad kan dat niet. Hij moet al het dak op om te kunnen spelen, bijvoorbeeld. Moussa kijkt op een bijzondere manier naar de dingen. Hij heeft veel fantasie en kijkt op een dromerige manier naar de werkelijkheid. Op een bepaalde manier zegt hij “Als ik een gat maak in mijn kamer, dan kom ik in jou kamer uit”, want ze wonen in hetzelfde appartementsgebouw. Waarop de veel meer nuchtere Rosie antwoordt: “Je kan ook gewoon kloppen.” (lacht)

Ezel

We halen er Titus De Voogdt even bij, want hij speelt een erg mooie rol als de papa van Rosie. Hij speelt een afwezige vader die zijn rol op een heel kleine manier erg groot invult.

De Cock: Dat klopt helemaal, hij komt ongeveer in de helft van de film binnen en soms zegt hij niks, maar is hij erg schermvullend. De film moet het trouwens opvallend vaak van de stilte hebben, het is geen gemiddelde hopsasa-kinderfilm.

Titus De Voogdt: Die complimenten doen me heel erg plezier. Ik heb het bewust heel klein gehouden. Ik heb beide soort personages al vertolkt, ofwel speel ik heel erg over the top ofwel doe ik dat bewust niet. Wat ik tegenwoordig vaak zie is een soort tusseninstijl waar ik niet van hou, waar je niet weet “Is het nu om te lachen of niet?”

Het is een goeie man volgens mij, maar hij maakt de verkeerde beslissingen.

De Cock: Ik ben blij dat je dat zegt. Ik heb heel veel moeite gehad om de producent van de film en Dorothée ook van dit personage te overtuigen, maar ik denk dat heel veel mensen zo zijn.

De Voogdt: Hij is emotioneel niet zo slim, lijkt mij. Het is een zoekend personage, maar neemt in die zoektocht wel de ene foute beslissing na de andere. Het is een ezel, maar je kan er niet kwaad op blijven.

De Cock: Dat zijn de mooiste personages. In wezen bedoelt hij het allemaal niet zo slecht, maar door zijn leven slecht te managen maakt hij steeds opnieuw fouten. Het is het beeld van de boterham met confituur die altijd met de besmeerde kant naar beneden valt, een volks beeld dat ik van mijn vader heb meegekregen.

De Voogdt: Hij heeft keuzes, maar hij slaagt er telkens wel in om het verkeerde te kiezen. Ook het einde van de film – dat we hier niet gaan verklappen – is daar een voorbeeld van.

De Cock: Daarom is het ook heel begrijpelijk dat de moeder, mooi gespeeld door Ruth Beeckmans, duidelijk voor zichzelf kiest en stopt met de papa van Rosie zijn zoveelste kans te geven.

De Voogdt: Het was een hele bewuste keuze om niet alles rooskleurig te laten eindigen. Sommige kinderen zijn iets serieuzer dan anderen en dat heeft vaak te maken met het feit dat ze al op hele jonge leeftijd hebben moeten leren omgaan met tegenslagen. Een film als Rosie & Moussa is ideaal om dat eens te tonen.

Cynisch medium

Rosie & Moussa is een jeugdfilm. Vertel eens waarom ouders met hun kinderen naar deze film zouden moeten gaan.

De Cock: Ik hou niet van het woord “jeugdfilm.” Ik ben ervan overtuigd dat je Rosie & Moussa op verschillende momenten in je leven kan bekijken en er op die verschillende momenten andere dingen uit kan halen. Het is een film waarbij er op een zachte manier een verhaal wordt verteld, aan een rustig tempo, waarin de personages zich ontwikkelen. Deze film is geen negatieve film over kinderen en geen feelgoodfilm, het is een mooie mix van de twee.

Het gaat niet goed met de Vlaamse film, lazen we. En je moet dan met een kleine jeugdfilm gaan opboksen tegen grote producties van onder andere Disney en Pixar en tegen de grote superheldenfilms van Marvel die ook jonge kinderen aanspreken.

De Cock:
Je hebt gelijk, cinema is op dat vlak een heel cynisch medium. Als je dat doortrekt – want wij hebben niet de gigantische marketingbudgetten van Marvel of Harry Potter -, dan maak je geen films meer. Ik geloof nog steeds in de kracht van een goed verhaal en ik ben ervan overtuigd dat kwaliteit zijn publiek zal vinden. Goeie verhalen moet je koesteren puur en alleen omdat die verhalen dat verdienen.

Achter De Wolken was ook zo’n voorbeeld. Bij een film wordt er vooraf een schatting gemaakt van hoeveel kijkers die zal halen, op basis daarvan krijgt die een marketingbudget toebedeeld waardoor je vaak achterblijft met een soort selffulfilling prophecy. Filmdistributeurs stoppen nog altijd het meeste budget in films die iedereen sowieso wel zal vinden. Achter De Wolken heeft 130.000 kijkers gehaald terwijl met een schatting had gemaakt van 20.000 à 25.000. Het kan.

We moeten blijven geloven dat goeie verhalen het verschil kunnen maken. In het geval van Rosie & Moussa is alle internationale aandacht van de festivals al een groot succes. De film zal zijn publiek vinden, al is het later door vertoningen op scholen. Als we de tendens volgen die nu voor een groot stuk in de sector heerst, laten we kwaliteitsvolle verhalen liggen.

© Caviar

Op een bepaald moment wordt Rosie & Moussa ook een liefdesverhaal. Moussa wordt verliefd op Rosie – of denkt dat alleszins te zijn – maar hij krijgt nooit een antwoord van haar.

De Cock: Ze geeft een kus op het einde, maar ook dat is wel iets dat goed verborgen zit in de film. Ik wilde er eigenlijk geen liefdesverhaal van maken, anderzijds zijn Rosie en Moussa allebei wel op een leeftijd dat de wereld van de liefde begint open te gaan. Ik ben blij dat je het zo verwoordde: Moussa dénkt op een bepaald moment verliefd te zijn op Rosie, een gevolg van de intieme relatie die ze hebben. Hij zegt het ergens ook letterlijk: “Ik zal wel op u zijn, als jij ook op mij bent dan weet ik het wel zeker.” Het is een soort onderhandeling die bij de leeftijd hoort.

Rosie van haar kant ziet een falende liefde bij haar ouders en is daar veel terughoudender in. Rosie is een beetje ontgoocheld in de liefde, iets dat veel kinderen van scheidende ouders hebben.

Je bent zelf te zien in een soort van cameo, als cipier. Was de verleiding niet groot om een grotere rol te spelen?

De Cock: Niet echt, in die zin dat ik wist dat het goed ging worden zoals het was. Zoals gezegd: Titus heeft het fantastisch gedaan en ik had het niet beter gekund. Mijn droom om een film te kijken wordt er niet kleiner op, maar zelfs daarin werk ik nog het liefst samen met mensen die beter zijn in wat ze doen dan mezelf.

Nieuwsgierigheid naar mensen

Je hebt dat een tijdje geleden ook gezegd in Culture Club: “Wanneer ik de slimste in de kamer ben, zit ik in de verkeerde kamer.” Ik heb daar sindsdien nog vaak aan teruggedacht.

De Cock: Ik denk dat de wereld meteen een stuk mooier zou zijn als mensen in staat zouden zijn om naar elkaar te luisteren. Soms moet je mensen die hun vak kennen ook gewoon hun vak laten doen. Ik heb in het begin ook heel veel met Dorothée Van Den Berghe gepraat, maar dan moet op een bepaald moment ook het moment komen waarop je je project loslaat en toevertrouwt aan de anderen. Titus heeft zijn personage ook heel veel bijgebracht bijvoorbeeld, dat kan alleen maar als ik het los laat.

In een interview uit 2005 met De Standaard zei je: “Ik wil een verhaal vertellen. Of dat nu via liedjes is, een jeugdboek, journalistiek werk of op toneel, het maakt niet uit.'' Dat is dertien jaar geleden. Ik denk niet dat jij ooit nog iets anders gaat doen.

De Cock: Sommige dingen die ik terug hoor van dertien jaar geleden daar denk ik nu van “Wat was dat?”, maar dit is inderdaad iets waar ik nog heel erg achter kan staan. Een artikel in Knack, een voorstelling, een kinderboek en een film zijn allemaal verhalen en die zijn voor mij ook allemaal evenwaardig. Het is alleen een andere taal die je spreekt en het kan je echt verrijken om af en toe van taal te wisselen. Er zit een nieuwsgierigheid naar mensen in mij, dat is de basis van alles.

Vanaf woensdag 28 maart speelt Rosie & Moussa in de zalen.

Lees meer

Dit al gelezen?