Clouseau viert dertigjarig bestaan ook in De Roma en speelt een (grotendeels) intieme show van drie uur

8 februari 2018

Net als toen we naar Will Tura gingen kijken een tijdje geleden willen we hier zeggen: het is heel makkelijk om over de artiesten van het Vlaamse lied lacherig en meewarig te doen, maar niemand heeft in Vlaanderen ooit kunnen presteren wat Clouseau heeft gedaan. Op een bepaald moment stond Clouseau jaar na jaar een dozijn keer in het Sportpaleis. In 2007 18 keer op één eindejaar. In totaal 118 keer tussen 2000 en 2016. 118 Sportpaleizen, dat is waanzinnig.

Momenteel pakt Clouseau het iets kleinschaliger en bijna geheel akoestisch aan, speciaal om hun 30e verjaardag te vieren. Geen vuurwerk, geen vliegende podia en geen volgepropte arena’s meer in 2018, maar wel de kleinere zalen met een show van 3 uur voor een zittend publiek en naast Koen en Kris Wauters maar drie extra muzikanten: een bassist, een gitarist en een percussionist. Voor Clouseau is dat zoveel als back to basics.

Het is een overzichtsshow van 30 jaar Clouseau en dus gaan we graag nog eens kijken, want eerlijkheidshalve moeten we wel zeggen: hoewel we veel respect hebben voor Clouseau hebben we hun drie laatste platen niet meer beluisterd. Een groot euvel blijkt dat niet te zijn, want het enige nummer dat we niet kenden op de setlist was Honger, over dansen en dus van hun meest recente plaat, gokken we. Onvoorwaardelijk Wij was het andere nummer uit de nieuwste periode, maar hadden we wel al eens horen voorbij komen. Het is niet het spannendste nummer uit 30 jaar Clouseau, maar het vat wel de broederband tussen Koen en Kris mooi samen en past mooi in dit concept.

U2 van Vlaanderen

Clouseau is het U2 van Vlaanderen in die zin dat U2 de luxe heeft om op een concert pakweg Sunday Bloody Sunday, Pride (In The Name Of Love) en New Year’s Day niet te spelen en toch iedereen tevreden naar huis te sturen. Clouseau baadt in eenzelfde weelde en op de setlist stond dus geen Afscheid Van Een Vriend, geen Ik Wil Niet Dat Je Weggaat en geen Altijd Heb Ik Je Lief. En toch iedereen tevreden naar huis.

Voor ons ligt het hoogtepunt van Clouseau midden jaren negentig toen ze na elkaar ‘Oker’ en Adrenaline’ uitbrachten. Het doet ons dan ook deugd dat ook bijvoorbeeld minder vaak gespeelde nummers als Dat Ze De Mooiste Is (één van de mooiste liefdesliedjes die we kennen en geschreven door Jan Leyers) en Oker (ook Koen vindt het het mooiste liedje van Clouseau over afscheid) ook vanavond op de setlist staan.

Naast de ballades, die talrijk aanwezig zijn, wordt er natuurlijk ook nog ambiance gemaakt, dat andere handelsmerk van Clouseau. Tijdens Swentibold gaat Koen het publiek in tot op het balkon toe (voor wie De Roma niet kent: dat is ver), Brandweer krijgt een bluesy versie mee, Anne is een noodzakelijk kwaad en voor En Dans tovert Kris een drum uit zijn iPad.

Verhalen, anekdotes en weetjes

27 nummers passeren op 3 uur show bestaande uit twee sets van een halfuur met tussen beide een halfuurtje pauze. Het tempo lag dus niet verschroeiend hoog en soms zelfs te laag. We hebben het in het oog gehouden: na 35 minuten waren er drie nummers gespeeld. Het hoort bij deze tournee: Koen en Kris vertellen over de geschiedenis van Clouseau. Daar zitten veel verhalen bij die de doorsnee fan vast al kent: dat het eerste singeltje Brandweer maar 427 stuks heeft verkocht, dat Hans Kusters Daar Gaat Ze maar niks vond en dat zowel het Eurosong-gebeuren (met Geef Het Op) als het internationale avontuur (waar Worship uit werd geplukt) koude douches waren.

Zijn leuker: de waanzinnige verhalen uit de periode toen we nog van een Clouseaumania spraken (al is 20 minuten wijden aan een verhaal over je stalker misschien ook net een beetje te veel van het goeie), het Kamerplant-verhaal (dat we hier niet gaan verklappen voor wie nog moet gaan kijken), Nobelprijs dat bijna nooit een single was geworden en het weetje dat Passie het enige nummer is waarvoor Koen tekst en muziek schreef.

Ook zijn we heel blij om De Tegenpartij nog eens te horen. In die 30 jaar is Clouseau slechts zeldzame keren politiek geweest, maar De Tegenpartij (2007) droeg destijds duidelijk de 0110-stempel, de concerten voor verdraagzaamheid in 2006 waarvan Tom Barman de stuwende kracht was. De Tegenpartij is de nasleep ervan. Toen was het zinloze geweld en de dreiging van het Vlaams Belang de trigger, vandaag met de vluchtelingencrisis en ongeleide projectielen als wereldleiders lijkt het nummer actueler dan ooit tevoren. “We moeten geloven in een betere tijd/Open je ogen, zet je woede opzij/Het kan ook anders: we keren het tij/Wat als we ze omarmen, de tegenpartij?”

Muziek kan alleen je blik verruimen

De verhalen duurden soms te lang en de grapjes en plaagstootjes waren ingestudeerd, maar desondanks was het geheel sympathiek. De broers van Clouseau verstaan hun vak, ze zijn de beste in wat ze doen, weten in elk geval goed waar ze mee bezig zijn. Tussen de dozijnen singles zitten een aantal pareltjes en wie ze begint te tellen beseft al snel: het zijn er best veel. En voor de muzieksnobs die het vreemd vinden dat we een concert van Clouseau zijn gaan recenseren citeren we even uit En Dans: “Muziek kent geen rang of stand, nee/Ze kan alleen je blik verruimen.”

Er is al een heel gedeelte van de tournee voorbij. Na De Roma komen er nog concerten aan in onder andere Hasselt, Gent, Breda en Amsterdam. De tournee wordt afgesloten met een concert in AB (4 maart) en in Koningin Elisabethzaal (18 maart). Alle komende concerten zijn uitverkocht, maar wie wil kan hier de concertdata nakijken en Ticketswap in de gaten houden.

Lees meer

Dit al gelezen?