© epa

Premier Michel wil dialoog met Rusland heropenen: eind januari op bezoek bij Putin

30 november 2017

Premier Charles Michel (MR) is een realpolitieker, als het op het Belgische buitenlands beleid aankomt. Anders dan bij vorige regeringen met socialisten, wil hij België niet met het morele vingertje laten zwaaien. En dus pakt hij Centraal-Afrika helemaal anders aan, en wil hij zelfs een dialoog met Vladimir Putin. Eind januari gaat hij naar Moskou.

Het is in de marge van z’n bezoek aan de Europees-Afrikaanse top dat Belgische eerste minister Charles Michel (MR) aankondigt dat hij op bezoek gaat bij Vladimir Putin. De afspraak is gemaakt met de Russische president, begin volgend jaar trekt Michel naar het bitterkoude Rode Plein, om in het Kremlin op de koffie te gaan.

Het is niet zomaar een plezierreisje. Neen, Charles Michel is wel degelijk ambitieus met z’n buitenlands beleid. Ook op dat vlak is centrumrechts anders dan de vorige coalities, waar telkens socialisten inzaten. Vooral de sp.a was in het verleden daarbij de partij die telkens sterk inzette op mensenrechten, op NGO’s, op dictators stevig in de wind zetten. Maar die aanpak botst met hoe Michel aan politiek doet, zowel in het binnenland als het buitenland: liever niet de grote woorden, maar wel door pragmatisme te prediken.

Dus loopt hij al langer rond met grote vragen over de huidige Europese aanpak van Rusland, zoveel is duidelijk. Onder impuls van de VS en binnen de EU vooral de UK, Polen en de Baltische staten, is die veel te moralistisch en zodanig zelfs contraproductief, gelooft de premier. Met onder meer de Brexit verdwijnt nu een van de grote tegenstanders van Rusland uit de EU, en Michel wil daar gebruik van maken.

Het huidige systeem van Europese sancties deugd niet voor Michel. Die straffen kwamen er nadat Rusland de Krim, een schiereiland van Oekraïne, in 2014 doodleuk annexeerde. En nog steeds houden pro-Russische rebellen het oosten van het Russische buurland bezet, in de regio van Dnepropetrovsk. Voor de Europese Unie en de VS was dat de reden om alle relaties te bevriezen, en sancties op te leggen. Maar België ondervindt daar ook de schade van, want Rusland nam tegenmaatregelen: onder meer de fruittelers kunnen daardoor geen appelen en peren meer uitvoeren naar de grote Europese buur.

Het is Michel nu niet meteen te doen om die sancties weg te krijgen. Hij wil vooral een pak dossiers waarover wel gelijklopende belangen aanwezig zijn op tafel leggen. Daarbij onder meer de aanpak van Syrië, maar ook heel Noord-Afrika, en de strijd tegen terrorisme. En ook de relaties met de Baltische staten wil hij bespreken met de Russische sterke man.

Het is diezelfde pragmatische aanpak die Michel overigens hanteert op de Europees-Afrikaanse top. In de marge van die top had hij een pak onderonsjes met Afrikaanse leiders: onder meer de nieuwe president van Angola, maar ook de leiders van Algerije, Togo, Uganda en Congo-Brazzaville. De premier investeert daar graag energie in, want het zijn de momenten dat België een beetje boven z’n diplomatieke gewicht bokst. Zeker over Congo wordt België nog vaak geraadpleegd, wil men toch de mening of het inzicht van de premier.

En de eerste minister geniet er zichtbaar van om te kunnen meespelen op dat hoogste niveau. Want dat past veel meer in de realpolitiek die hij wil voeren: in Afrika kom je met pragmatisme nu eenmaal verder. Zelfs voor de Congolese leider Joseph Kabila is Michel dus publiek minder kritisch, zeker in vergelijking met voorgangers zoals Karel De Gucht (Open Vld). “Een man van een ander tijdperk, van een andere generatie”, klinkt daarover schamper in de entourage van de premier.

Die houding levert op. Zelfs de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, Rex Tillerson, komt volgende week speciaal op de koffie bij Michel. Op de agenda onder meer: de Belgische visie op Congo.

Het voelt aan alsof de premier buitenlandse de erkenning krijgt die in eigen land, zeker aan Franstalige kant, soms uitblijft, zo valt te horen. Want bij het aantreden van z’n regering gaf de Franstalige pers nauwelijks een cent om z’n overlevingskansen, en de diplomaten in België lezen nu eenmaal vooral die Franstalige pers. In het buitenland werd Michel I dus met argusogen gevolgd: hoe groot waren de overlevingskansen van die coalitie en diens jonge premier?

Drie jaar later blijkt dat wonderwel te lukken: de communautaire vrede is manifest, de economische groei aanwezig, de regering stabiel. En dus krijgt premier Michel op het internationale toneel de erkenning waar hij zo naar snakt in eigen land. Putin krijgt dus straks een eerste minister met veel vertrouwen over de vloer: geen enkele interne binnenlandse politieke crisis (Antwerpse vastgoeddossiers of Catalaanse leiders in ballingschap om maar iets te noemen) die daar iets aan zal veranderen.

Lees meer

Dit al gelezen?