Aan het eind winnen de "kamelenneukers": we gaan nog maar eens hopeloze strijd voeren in Afghanistan

18 november 2017

analyseWe hebben de jongste 15 jaar met het Westen meer dan 4.000 miljard gespendeerd aan de oorlog in Afghanistan. Resultaat: de Taliban wint. Die oorlog tegen wat de Amerikaanse soldaten "kamelenneukers" noemen, moet ondertussen zowat het grootste militaire fiasco ooit zijn. In plaats van ons terug te trekken, gaan de Amerikanen (met onze steun) nog eens een "meedogenloze" forcing voeren. Tevergeefs, want we kunnen daar niet winnen. Vandaag en morgen vertellen we je waarom.

Na bijna 15 jaar oorlog gelooft niemand nog dat de VS en zijn bondgenoten zullen winnen, maar in augustus kondigde Donald Trump aan dat hij zijn troepen niet terugtrekt uit Afghanistan. Dat had hij tijdens zijn campagne wel beloofd, maar Trump stelde zijn mening naar eigen zeggen bij toen hij zich als president "verdiepte in de complexe situatie". Als de VS Afghanistan zouden verlaten, zou er een vacuüm ontstaan dat zou worden opgevuld door Islamitische Staat en de Taliban.

Defensieministers van de Navo-lidstaten spraken vorige week in Brussel over hoe het nu verder moet met wat officieel een missie heet "die het Afghaanse regeringsleger traint en adviseert in de burgeroorlog met de Taliban en Islamitische Staat".

De militaire planners van het bondgenootschap willen, op aandringen van de Amerikaanse regering, de adviesmissie in 2018 uitbreiden van 13.000 naar 16.000 militairen. Dat moet voorkomen dat de Taliban en IS net als dit jaar en vorig jaar meer gebied onder controle krijgen.

De Amerikanen leveren 1.500 extra militairen, en de andere helft moet van bondgenoten komen. Het doel is geen eindoverwinning, maar "een beweging richting een vredesproces"

Daarmee wordt eigenlijk toegegeven dat er in Afghanistan niet kan worden gewonnen, zelfs na 15 jaar lang inzet van 's werelds meest geavanceerde wapentuig en een vreselijk dure troepenmacht.

Een soldaat in Afghanistan, als je alles in overweging neemt, kost een Navo-lidstaat tussen 4 en 5 miljoen euro per jaar is al eens uitgerekend. Het hele avontuur in Afghanistan heeft het Westen ondertussen meer dan 4.000 miljard gekost.

We staan op het punt ons nog wat dieper in de shit te werken

Het resultaat: nougat. En we staan op het punt om ons nog wat dieper in de shit te werken. Want, voorspelden mensen die Afghanistan kennen, dit is hoe het plan van de Amerikanen om extra troepen te sturen zal uitdraaien: de Amerikanen gaan met special forces en huurlingen een enorme moordcampagne beginnen zoals ze in Irak en daarvoor in Vietnam ook hebben geprobeerd. Het doel is de leiders van de Taliban te vermoorden. Daarmee creëren ze een luwte, maar dat is tijdelijk. Alle problemen komen daarna net zo hard weer terug.

Ze lijken nu al gelijk te krijgen. Naast hun bijdrage aan de adviesmissie sturen de Amerikanen ook nog eens tweeduizend militairen naar Afghanistan om in een aparte missie kopstukken van de Taliban en Islamitische Staat te liquideren. Dat moet de Taliban onder druk zetten om te onderhandelen.

In oktober lekte de CIA naar de New York Times over een nakende contraterrorisme-operatie waarbij "zeer ervaren" paramilitaire teams van het Agency samen met special forces "meedogenloos" Taliban-guerrillastrijders zullen "opjagen en doden". Het was, nu Trump groen licht had gegeven, "game on".

Phoenix

Het doet heel erg denken aan het Phoenix-programma van de CIA in Vietnam, ook toen ingegeven door het feit dat de Vietcong niet te verslagen leek.

Tussen 1968 en 1972 werden meer dan 80.000 Vietnamezen “geneutraliseerd” en 26.369 "permanent geëlimineerd" door een task force die geleid werd door de CIA en waarin ook special operations forces samen met Zuid-Vietnamese soldaten werden ingezet.

Het doel was niet alleen om verdachten te elimineren, maar om potentiële sympathisanten bij de burgerbevolking in een staat van angst te houden, onder meer door een golf van buitengerechtelijke executies.

De excessen van Phoenix zijn even gruwelijk als onbekend bij het grote publiek. Verkrachting, groepsverkrachting, verkrachting met behulp van palingen, slangen of harde voorwerpen, en verkrachting gevolgd door moord; elektrische schoks ('the Bell Telephone Hour') die worden gegeven door draden aan de geslachtsorganen of andere gevoelige delen van het lichaam te bevestigen, zoals de tong; water boarding; het 'vliegtuig' (waarin de armen van de gevangene achter de rug waren vastgebonden en de gevangene in de lucht werd opgehangen, waarna hij of zij werd geslagen; slagen met rubberen slangen en zwepen; het gebruik van politiehonden om gevangenen te vermoorden.

Een deel van die toestanden werden trouwens opnieuw toegepast in Irak, onder meer in de gevangenis van Abu Graib.

Maar het zal allemaal, net als in Vietnam en Irak, tot niks leiden behalve een hoop menselijk leed.

Sharia & dope

Mullah Abdul Saeed, een Talibanheld die al vecht sinds z'n 14de, toen de door de VS geleide coalitie Afghanistan binnenviel, verwoordde het vorige week zo: "150.000 Amerikanen konden ons niet verslaan. En een extra 4.000 Amerikaanse soldaten, zoals Donald Trump zal inzetten, zullen het moreel van onze moedjahedien niet veranderen. Vrede komt er alleen als alle buitenlanders vertrekken, en de Afghaanse grondwet wordt veranderd in de sharia."

Onoplosbaar dus, en ondertussen wint de Taliban. Die heeft het jongste jaar alweer 15% gebied veroverd in Afghanistan en is nu baas in plusminus 60% van het immense land.

Je zou nu kunnen denken "so what", ver van huis en toch allemaal hopeloos. Hier is het probleem: ooit probeerde de Taliban zelf nog de productie van papaver en de daaruit voortvloeide heroïneproductie uit te roeien, maar ze vaart nu al jaren een tegenovergestelde koers. En heroïne is ondertussen echte de echte sleutel geworden van waarom we het nooit zullen halen in Afghanistan. En de tool waarmee de Taliban een immens veel grotere ravage aanricht in het Westen dan welke terreurdaad van ander jihadisten ook. Maar dat opmerkelijke verhaal is voor morgen.

Lees meer

Dit al gelezen?