Films van de week: 'Atomic Blonde' en 'The Dark Tower' brengen deze week vlammende actie en een vleugje fantasy naar de zalen

19 augustus 2017

Het regent actievehikels rond deze tijd. Enkele weken terug reed Baby Driver de zalen binnen en onder andere American Made met Tom Cruise en The Hitman’s Bodyguard staan te trappelen. Het moet zijn dat het zomer is. Deze week is het de beurt aan Atomic Blonde en The Dark Tower. Eentje viel mee, eentje viel tegen en het was precies in de omgekeerde volgorde dan wat we verwacht hadden.

Atomic Blonde: vertilt zich aan zijn eigen gebrek aan gewicht

Wie onze jubelend enthousiaste recensie van Baby Driver heeft gelezen, weet dat het kan: een steengoede actiefilm maken waar niet te veel gewicht aanhangt. En ook naar deze Atomic Blonde keken we aanvankelijk uit, want als er één actrice is die vandaag in het filmwereldje rondloopt en het in zich heeft om een staalharde spionne te vertolken, dan is het Charlize Theron wel.

Therone speelt Lorraine Broughton, een Britse topspionne wiens hulp wordt ingeroepen nadat één van haar collega’s koud is gemaakt. Die collega had een horloge om in dewelke een lijst was verstopt met hoogst gevoelige informatie. Informatie die niet alleen de Britse, maar ook de Amerikaanse, Russische en Franse spionnenwereld heeft gemobiliseerd. Lorraine krijgt de taak om de lijst in handen te krijgen voor alle anderen. We krijgen haar missie in flashback te zien, met als lapmiddel een ondervraging. En hoewel haar ondervragers vertolkt worden door John Goodman en Toby Jones, klasbakken met een karakterkop, is zo’n ondervraging als lapmiddel toch vaak een zwaktebod.

© Focus Features

Jammerlijk genoeg moeten we Atomic Blonde na het kijken categoriseren in “Twee uur van ons leven die we nooit meer terugkrijgen.” Het begint nochtans fijn, met Theron die haar naakte, maar duidelijk gehavende lichaam in een ijsbad laat zakken, met Blue Monday van New Order op de soundtrack én met een nieuwsbericht waarin president Ronald Reagan zijn Russische collega Gorbatsjov aanmaant om de Berlijnse muur neer te halen dat wordt overspoten met de woorden “This is not that movie.” Fun!

Waarna Atomic Blonde vergeet welke boodschap het net zelf de wereld in heeft gestuurd en zich vertilt aan zijn eigen gebrek aan gewicht. Doorheen de film zien en horen we op de achtergrond nieuwsberichten over de toestand in Berlijn, kunnen we volgen hoe het vallen van de Muur dichterbij komt. Het lijkt alsof Atomic Blonde op die manier toch een stukje geschiedenis wil meegeven en zich belangrijker wil voordoen dan de film uiteindelijk is. Overigens, het is logisch dat een film die zich in het Berlijn van de jaren 80 afspeelt veel muziek in zich draagt, maar de soundtrack hier is van een ongekende willekeurigheid. Waar het in Baby Driver onlangs dat nummer en geen ander moest zijn, hadden we hier het gevoel elk ander nummer kunnen horen. En dat we Der Kommissar van Falco in de Engelse versie te horen krijgen, is toch ook een tikkeltje vreemd in Berlijn.

Dat Atomic Blonde geen Bridge Of Spies zou zijn, waarin Steven Spielberg de Koude Oorlog zeer voelbaar maakte zonder gevechts- of grote actiescènes, dat hadden we wel door, maar Atomic Blonde doet de slinger naar de andere kant doorslaan. Charlize Theron knalt en vuurt er op los en is daar niet bepaald subtiel in. Het duurt ongeveer 45 minuten voor ze een tegenstander tegenkomt die wat weerwerk kan bieden, maar na anderhalf uur dachten we: “Er is geen verschil meer tussen dit en een film met Jean-Claude Van Damme.” Regisseur David Leitch is dan ook in de eerste plaats stuntcoördinator en heeft zich vast willen uitleven. Het zal overigens hij zijn die ons warm moet maken voor Deadpool 2, we houden ons hart al vast.

Charlize Theron is een uitstekende actrice, maar haar personage hier heeft weinig tot geen diepgang meegekregen. De scènes uit Atomic Blonde die uiteindelijk bijblijven is de parapluscène (DIT is hoe het moet) én de scènes die Theron deelt met Sofia Boutella, (de mummie uit The Mummy hier duidelijk in een betere rol) die de Franse spionne Delphine speelt en met haar personage toch enige kwetsbaarheid in de film brengt. Theron zelf gaat tekeer als een wervelwind terwijl wij altijd dachten dat een spion subtiel en onzichtbaar moest zijn. Wie het tempo in het oog houdt waaraan Lorraine Broughton in deze film kerels heeft gemold, vindt het een wonder dat de Koude Oorlog zo lang heeft geduurd. De enige twee minuten in Atomic Blonde waarin we haar geloofwaardig vinden als spionne, is de scène waarin ze de oversteek wil maken van West- naar Oost-Berlijn en zich daartoe een roodharige pruik heeft aangemeten die een stuk minder verblindt dan die blonde haren in de rest van de film.

Onlangs zagen we een tweet passeren van iemand die de laatste maanden in de overtuiging had geleefd dat Atomic Blonde een film ging zijn over Blondie. Het zou logisch geweest zijn, want Atomic is een nummer van Blondie en Charlize Theron heeft hier best wel wat weg van Debbie Harry. We hadden liever die film over Blondie gezien.

The Dark Tower: ondanks alle slechte voortekens een vermakelijke zit

Stephen King beschouwt zelf zijn boekenreeks The Dark Tower als zijn meesterwerk en nu is er dus eindelijk die verfilming, die de boekenreeks van 4.250 pagina's heeft samengevat in 94 minuten.

Het productieproces van The Dark Tower is een lange lijdensweg geweest. Sinds 2007 heeft de ene na de andere een poging ondernomen om de zevendelige boekenreeks (en een proloog) van Stephen King te verfilmen. JJ Abrams was de eerste die een poging wilde ondernemen om het universum van Stephen King van de grond te krijgen, maar stapte er na drie jaar van weg. Te ingewikkeld, te groot. De volgende stap lag bij Universal Pictures: zij planden drie films en twee seizoenen van een televisiereeks om het gat tussen de films te dichten. Ron Howard zou de regie op zich nemen. Javier Bardem en Viggo Mortensen werden gecast, maar het project sprong af op - hoe kan het ook anders - financiën.

Ron Howard bleef optimistisch, ging op zoek naar andere geldschieters en kwam bij HBO terecht voor het televisieluik van The Dark Tower. Nieuwe namen gingen over de tong, waaronder Aaron Paul, Liam Neeson en Russel Crowe.

Daarna werd het stil tot Sony Pictures in april 2015 plots aankondigde dat het The Dark Tower nu echt vooruit zou gaan helpen, met een compleet nieuw script en zonder Ron Howard in de regiestoel, maar wél als producer. In zijn plaats nam Nikolaj Arcel plaats achter de camera, tot de testscreenings erg negatieve commentaren kregen, er voor zes miljoen dollar reshoots werden uitgevoerd en Sony Nikolaj Arcel wilde vervangen door een meer ervaren regisseur. Ron Howard - die nog steeds aan boord was als producer - redde het vel van Arcel en kroop samen met co-producer Akiva Goldsman zelf de montagecel in.

© Sony Pictures

Het project heeft er dus al een gigantische queeste op zitten, maar het eindresultaat is als bij wonder vermakelijk. Tom Taylor speelt Jake Chambers, een jongetje dat geplaagd wordt door nachtmerries sinds zijn vader - die brandweerman was - is omgekomen tijdens zijn dienst. Jake wordt naar de psychiater gestuurd, maar hij weet zelf wel beter, want de dromen die hij ziet, zijn telkens dezelfde.

Zijn visioenen brengen hem naar een andere wereld, waar hij de laatste der Scherpschutters (Idris Elba) ontmoet. Hij probeert De Donkere Toren te beschermen tegen de Man in het Zwart (Matthew McConaughey), een magiër. De Donkere Toren, zo leert Jake, staat precies in het midden van alle universa. De magiër wil die Toren neerhalen om zo alle kwaad en duisternis binnen te brengen.

Toegegeven, het is een magere plot, maar het is wel een plot en meer in een film laden die maar 94 minuten duurt, zou een vergissing zijn geweest. Nu krijgen we een queeste in sneltreinvaart die elementen bevat van de avonturenfilm en jeugdroman The Neverending Story, in een hutsepot met The Matrix en Lord Of The Rings die vooral werkt omdat de vertolkingen van zowel de jonge Tom Taylor, als van Idris Elba en Matthew McCounaghey als de boosaardige magiër met een cynisch gevoel voor humor zo goed zijn.

De plot is - zelfs voor wie niks van de reeks af weet, zoals wij - opvallend goed te volgen, maar al te vaak passeren er personages in een flits die dan plots weer weg zijn. Zo hadden we bijvoorbeeld wel meer willen weten over de Zienster Arra (Claudia Kim) waardoor we achterblijven met het gevoel dat wat we gezien hebben best oké was, maar dat er meer had ingezeten. Waarom is er maar voor één film gekozen en niet voor drie of vier films, in een wereld die barst van de franchises, de prequels en de sequels? Waarom waren de ambities voor The Dark Tower zo gering?

De verfilming van The Dark Tower is op zijn best een proevertje. In deze film zitten elementen verwerkt van drie boeken. Er is dus vooral heel veel materiaal overboord gegooid. Het is een soort medley, een introductie en blijkbaar tegelijkertijd ook een sequel op de boekenreeks. Maar waarom een sequel maken als al datgene dat voorheen kwam ontbreekt?

Stephen King zelf zei al dat fans van de boeken de film allicht maar niks zouden vinden, maar als leek smaakt The Dark Tower wel naar meer. In 2018 zou er een televisiereeks volgen (maar we weten al: het is altijd oppassen met dit soort planning) waarvoor Idris Elba (Ronald, de Scherpschutter) en Tom Taylor (Jake Chambers) al zouden hebben toegezegd.

Hierin zou de relatie tussen Jake en Ronald meer uitgewerkt worden, alsook hoe Walter de Man in het Zwart werd en hoe de strijd tussen Ronald en Walter Ronald alles heeft gekost. Alle elementen waar in de film alleen maar naar verwezen wordt dus. Wel, we hopen dat die reeks er komt, ook al heeft Matthew McConaughey voorlopig nog niet toegezegd.

Overigens, in haar paar minuten schermtijd maakt zienster Arra wel het meest indruk. Op een gegeven moment zegt ze "Hebben we niet gewoon verloren omdat we gestopt zijn met hopen?" De recente gebeurtenissen in Barcelona indachtig, vind ik dat een belangrijke gedachte.

Lees meer

Dit al gelezen?

Jouw reactie?