© facebook @sleep, facebook @alcatraz, southern lord records

Hypnose, een muur van versterkers en oerslome slakkenriffs. Zo klonk Sleep op Alcatraz 2017

12 augustus 2017

Sleep heeft de Swamp Stage op Alcatraz bijna aan diggelen gespeeld. De band is één van de grondleggers van wat we tegenwoordig doom metal noemen. Ze halen de mosterd bij 70s-bands als Black Sabbath en Led Zeppelin, en hebben al hun spaarcenten gespendeerd aan peperdure, vintage lampenversterkers. In 1992 brachten ze het baanbrekende 'Sleep's Holy Mountain' uit. Niet veel later tekende Sleep bij London Records en het resultaat was 'Dopesmoker'/'Jerusalem', een lied dat meer dan een uur duurt. Het label was niet opgezet met die move van Sleep en het duurde dan ook tot 1994 eer de plaat het daglicht zag. De band ging uit elkaar, maar verwierf door de jaren heen een cultstatus van jewelste. Nu is Sleep terug en zo klonken ze zaterdagavond op Alcatraz.

Een kwartier voor het optreden van Sleep op Alcatraz begint een ambient mix van hallucinante echo’s en walkie-talkie-stemmetjes. Trippy! Hier staat iets speciaals te gebeuren. Bassist Al Cisneros, gitarist Matt Pike en drummer Jason Roeder. Geen ‘goeienavond’ of ‘how are you doing’, dit is ritueel. Zonder pardon vliegt Sleep erin met Holy Mountain, een slome, trage slakkenhymne met een mammoetenkracht van jewelste. Zowat iedereen in de overvolle Swamp-tent beweegt zijn hoofd mee heen en weer op de koningsdrum van Roeder.

The Clarity

Next up: The Clarity. Dit buitenaards nijlpaard van een track wordt ingezet door de bas. Hoewel die uiterst hard en overstuurd ingesteld is, weet Cisneros zijn beestje perfect te beheersen met een zorgvuldige fingerpicking-techniek. Dan vervoegt de gitaar de ruige, ronkende bulldog en de twee smelten samen tot één oorverdovende, dikke koek. Sleep pakt je fysiek bij de strot, je voelt de vibraties van hun muziek door merg en been. Geen wonder natuurlijk, want ze hebben een echte muur van lampenversterkers uit 'de jaren stillekes' achter zich staan.

Dragonaut

Het derde lied is hun grootste hit Dragonaut, een Black Sabbath-geïnspireerde gitaarriff gevolgd door een gemeen, barbaars gedreun. Het publiek brulde de teksten van de strofes enthousiast mee en Matt Pike, die ook zanger-gitarist is bij High on Fire, soleerde zich te pletter. Anders dan bij High on Fire, verraadt Pike met zijn Sleep-solo’s dat hij een echte bluesman is. Met veel echo, bending en finesse gaat hij zijn noisemachine tekeer met als resultaat een soms ontroerend, maar dromerige melodielijnen die de dreunende bas van Cisneros als een huilende baby omhelzen. Kom maar bij mama!

From Beyond

Bij From Beyond wordt de muziek nog zwaarder. De Sleep-machine vouwt hierbij zijn meest kenmerkende troef uit tot het uiterste: ze zetten clean en zacht in om daarna het lied leven in te blazen door opbouwend steeds zwaarder en meer overstuurd te spelen. Uiteindelijk barst het geheel los in een ultrazwaar oergeluid dat je tot in je kleinste teen raakt. Ook hier is weer de o zo herkenbare invloed van Black Sabbath te horen. Sleep speelt heel wat riffs nog trager dan op plaat tot op een punt dat het bijna misselijkmakend wordt en tegelijkertijd de kenner in de war brengt: ‘Welk lied zijn ze eigenlijk aan het spelen?’.

Dopesmoker

Inmiddels zijn we al een uur verder en als laatste nummer wordt de slotpassage van Dopesmoker gebracht, het absolute meesterwerk van de groep. De melodie is nu nog moeilijk herkenbaar. De psychedelische, loodzware Sleep-caravan wordt ondersteun door dynamischie, actieve drums terwijl dezelfde riff maar blijft terugkeren. De hypnose lijkt nabij.

Sleep kwam, zag en liet menig festivalganger verbijsterd achter. Ontlading is het juiste woord voor de sfeer na het concert. Heel wat stoere headbangers knuffelden elkaar met een brede smile op hun gezichten. De buitenaardse dreiging was weg en de vrede keerde terug in Kortrijk.

Lees meer

Dit al gelezen?