Films van de week: de origineelste romcom in jaren ('The Big Sick') & de jammerlijk mislukte verfilming van 'The Circle'

13 augustus 2017

De release van de week is een romantische komedie met een Pakistaanse stand-upcomedian die een waargebeurd verhaal vertelt over integratie, verliefdheid en gezondheid. Iets traditioneler gaat het eraan toe bij de tweede grote release van deze week. In 'The Circle' spelen goeie ouwe Tom Hanks en jonge spring-in-'t-veld Emma Watson de hoofdrollen en ze doen dat goed, maar aan het geheel wringt er één en ander.

The Big Sick: een originele romcom met grote emoties en een groot kloppend hart

De romantische komedie is een genre waarin doorgaans heel erg weinig originaliteit in te bespeuren is. Zo heel af en toe komt er een film voorbij die bewijst dat het kan. (500) Days Of Summer was er zo eentje, maar die dateert ondertussen ook alweer – wij schrokken er ook van – van 2009.

Ondertussen is er vooral op televisie bewezen dat het genre allesbehalve dood is. Dat je er leuke dingen mee kan doen. Denk maar aan Love, van Netflix. Niet toevallig is ook The Big Sick, net als Love, een productie van Judd Apatow. The Big Sick landt uiteindelijk ergens in het midden tussen de multiculturaliteit van Master Of None (ook Netflix) en de grote emoties van die andere verrassingshit op televisie, This Is Us (NBC).

Wat The Big Sick zo bijzonder maakt, is dat het een waargebeurd verhaal betreft. Kumail Nanjiani – acteur, komiek en scenarist - speelt zichzelf en schreef de film samen met de echte versie van het tweede hoofdpersonage in de film, Emily Gordon.

Nanjiani speelt dus zichzelf; een jongeman van Pakistaanse afkomst die het probeert te maken als stand-upcomedian in Chicago. Af en toe lukt het hem een onenightstand te scoren in de club, maar een echt serieuze relatie is voor Kumail nog niet weggelegd. Tot hij Emily ontmoet, in deze film een rol van Zoe Kazan.

Het klikt tussen Kumail en Emily, maar tegelijkertijd doet Kumail er alles aan om zich niet te fel aan het meisje te binden. Hij komt immers uit een traditionele familie en zijn moeder doet er alles aan om een geschikte vrouw voor hem te vinden. Wanneer Emily dat ontdekt, loopt het mis tussen de twee en niet veel later wordt Emily geveld door een mysterieuze ziekte die haar in een kunstmatige coma brengt. En die ziekte brengt Kumail dan weer in contact met de ouders van zijn ex, Beth (een furie) en Terry (een grote vriendelijke reus), schitterend vertolkt door Holly Hunter en Ray Romano.

The Big Sick is van grote waarde omdat de film enerzijds bewijst dat waargebeurde (ziekenhuis)verhalen niet altijd zwaar op de maag moeten liggen (we hebben vaak gelachen), maar ook omdat de film zo eigentijds en multicultureel is. Hij weet het leven van vandaag met Ubermopjes en filmreferenties intelligent te verbinden met een lastig en groot thema als de multiculturele samenleving en integratie.

The Big Sick weet ook vraagtekens te plaatsen bij dat grote thema integratie. Niet vanuit een blank en dus bij voorbaat onwetend of discriminerend perspectief, maar vanuit Kumails eigen achtergrond van de Pakistaanse jongeman die pas op zijn achttiende naar Amerika is gekomen. Kumail wordt verliefd op een westers meisje en probeert zich vervolgens te verzetten tegen een eeuwenoude traditie (het uithuwelijken), maar hij weet wél op voorhand dat zijn ouders daar slecht op gaan reageren en verzwijgt de relatie dus ook. Op een bepaald moment slaat hij de nagel op de kop wanneer hij zijn moeder toeroept “Waarom ben je naar Amerika gekomen als je niet wil dat ik een Amerikaan word?” Kumail staat als jonge immigrant als het ware tussen twee culturen en probeert bijna als een koorddanser om het evenwicht te vinden en iedereen tevreden te stellen, wetende dat de koord ooit zal knappen.

Maar er is meer: The Big Sick gaat ook over hoe mensen soms gewoon voor even elkaars leven kruisen. En over hoe we ons eigen leven echt nooit helemaal onder controle kunnen hebben. En tot slot ook over hoe liefde uit een wel erg onverwachte hoek kan komen.

Eén van de tegelijkertijd mooiste en pijnlijkste scènes is die waarin Kumail op het podium staat voor zijn stand-up act, de vader en moeder van Emily in het publiek zitten en iemand uit het publiek Kumail toeroept dat hij maar terug moet gaan naar IS. Kumail probeert de heckler gewoon te negeren en door te gaan met zijn set, maar Beth voelt onrechtvaardigheid en neemt het voor hem op. Hoe Beth dat daar in die omstandigheden doet, wetende dat Kumail haar dochter zo diep heeft gekwetst, dat is van het mooiste dat we al in de cinema hebben gezien.

Wat ons tot slot nog voor The Big Sick inneemt, is dat de film geen traditionele afwikkeling kent waarin alles goed komt. Want dit is geen verzinsel vanuit de koker van een scenarist, dit is een levensverhaal en dat geeft The Big Sick een echtheid mee die je onmogelijk kan verzinnen.

The Circle: het bewijs dat twee goeie hoofdrolspelers en degelijk bronmateriaal nog niet per se een goeie film opleveren

Zoo.text

We hebben The Circle gezien en het is duidelijk dat de film problemen heeft, maar het is moeilijk om de vinger te leggen op wat die precies zijn. Op zich doet Tom Hanks het best goed als de Steve Jobs-achtige goeroe die de Dream Friday-meetings van mediabedrijf The Circle leidt. Op zich doet Emma Watson het ook goed als Mae Holland, die van een saaie interimjob naar een felbegeerde job bij The Circle gaat. De problemen met de film liggen dieper, zijn fundamenteler.

Het probleem is dat we nooit zijn kunnen meegaan in de blijdschap en de verwondering van Mae Holland omdat The Circle als geheel, het bedrijf dan, ons meteen angst aanjoeg. En dat is niet omdat we het boek van Dave Eggers hebben gelezen. In het boek begreep je Mae, wilde je ook wel deel uitmaken van die hechte gemeenschap waar aan al je wensen voldaan werd, waar het evenwicht tussen werk en ontspanning gewoon op diezelfde werkvloer werd geregeld. In de film is net dat gevoel zoek. Op het optreden van Beck na, daar hadden we ook nog wel willen bijzijn.

In het begin van de film kan je nog wel meegaan in Mae’s gedachtegang, want klanten opbellen omdat ze maar 71,13 dollar van hun waterfactuur hebben voldaan in plaats van 71,31, dat wil niemand dus is het best te begrijpen dat ze een gat in de lucht sprong wanneer ze hoorde een sollicitatiegesprek te pakken te hebben in een droombedrijf. Maar verder hebben we nooit met Mae kunnen meeleven.

Dat Mae zonder morren zichzelf medisch laat monitoren, daar zijn al vragen bij te stellen, dat ze zich later à la Truman Show dag en nacht laat zien aan de gehele wereld via een kleine camera – totale openheid, behalve op het toilet! -, daar fronsen we onze wenkbrauwen bij. En de scène waarin twee collega’s haar met een hemelsbrede glimlach op hun gezicht komen meedelen dat het zo vreemd is dat ze van vrijdagavond tot maandagochtend afwezig is geweest terwijl er zoveel te doen is op The Circle zelf ("Niets is verplicht, natuurlijk") is best angstaanjagend, want dat gaat nog veel verder dan je baas die je 's avonds om 22.00 nog een mail stuurt.

Wat er ontbreekt in de film, is een vonk. De drang om iets te vertellen. De losse elementen werken, maar de puzzelstukjes klikken niet in elkaar en dat komt vooral door de oppervlakkigheid van de personages. Mae lijkt eerst blij, dan sceptisch, dan weer blij, dan weer sceptisch en dan een felle bekeerlinge, alsof ze plots gebrainwasht is. Ze begint zich pas in een heel laat stadium vragen te stellen over The Circle en heeft dan ook wel heel snel een oplossing gevonden voor haar probleem (wat een fucking raar einde!) waardoor al datgene dat daarvoor gebeurde als een luchtbel uit elkaar spat. Het personage van de dissidente Ty blijft hier wel heel erg op de achtergrond (hij lijkt gewoon wat rond te lopen en af en toe wat te staren) en ook de beweegredenen van grote baas Eamon Bailey (Tom Hanks) blijven hier grotendeels verborgen en beperkt tot een zinnetje of twee in één van zijn speeches.

Optimistische zielen kunnen The Circle nog verdedigen. De premisse is dat alles wat gebeurt openbaar moet zijn. Dat, als er niets verborgen is, alles snel kan worden opgemerkt en opgelost. Dat mensen zich van hun beste kant zullen laten zien als alles openbaar is. Klinkt logisch, toch? Een deel van je privacy opgeven is best oké, zolang het vrijwillig is en zolang je bewust bent van wat de gevolgen ervan kunnen zijn, zo lijkt het wel. En waar het boek stilstond bij vragen als wat te doen met alle data die we verzamelen en wat is de echte prijs voor onze vrijheid, worden net die vragen in de filmversie grotendeels opzij geschoven voor een oppervlakkige goed vs. slecht-plot. Vreemd dat Dave Eggers - die betrokken was als co-scenarist - zijn eigen boek zo heeft laten molesteren.

Wie echt wil nadenken over de tijden waarin we leven, kan dat beter bij het boek. En wie dat wil doen bij bewegende beelden kan dat beter bij Black Mirror dan bij The Circle.

Lees meer

Dit al gelezen?