© Sony Pictures/nWave

Filmdilemma van de week: sjezen richting 'Baby Driver' of slingeren in het woud in het gezelschap van 'Bigfoot Junior'

6 augustus 2017

We worden verwend deze zomer, want er was al Wonder Woman en Spider-Man: Homecoming, er was het oorlogsmeesterwerk Dunkirk en er is nu actieknaller Baby Driver. Baby Driver is in zijn plot niets bijzonders, maar in zijn uitwerking iets dat we niet eerder zagen. Aan de andere kant deze week Bigfoot Junior, een animatiefilm uit ons eigen landje die wereldwijd verdeeld wordt en best de concurrentie kan aangaan met de grote studio's. 

Baby Driver: Een nieuw filmgenre geïntroduceerd, de muzikale actiefilm

We zullen beginnen met de plot, dan hebben we dat uit de weg. Baby (Ansel Elgort, Augustus uit The Fault In Our Stars) heeft twee typische kenmerken: hij is muziekverslaafd en hij is een steengoed chauffeur. Dat eerste houdt hij voor zichzelf door bijna de gehele tijd met de oortjes van zijn iPod in zijn oren te lopen, zijn talent als chauffeur stelt hij ten dienste van gangsterbaas Doc. Als kleine jongen stal hij ooit diens auto vol ‘handelswaar’ en die schuld moet hij nu nog steeds afbetalen.

© Sony Pictures

Op een dag ontmoet hij Debora. Ze trekt zijn aandacht omdat ze zingend over straat loopt en een liedje (B-A-B-Y-) zingt dat Baby niet kent. Haar onschuld trekt Baby aan, terwijl Debora droomt van een leven op de weg, met enkel een auto, haar muziek en de oneindigheid in het verschiet.

Voeg deze twee elementen samen en we hebben de hele film. Dat Doc (een zoals altijd zeer degelijke Kevin Spacey) altijd met een andere crew werkt, laat regisseur Edgar Wright toe om een heleboel geflipte nevenpersonages te introduceren. Zo zijn er Buddy (Jon “Don Draper” Hamm) en Darling (Eiza González), een soort van Bonnie & Clyde die elkaar opgeilen met hun misdaden en de totaal geschifte Bats (Jamie Foxx) die zich ongeveer de gehele tijd als een ongeleid projectiel gedraagt.

Het meest bijzondere aspect van Baby Driver is dat (bijna) alles wat er zich afspeelt in de film gebeurt in functie van de muziek. De muziek staat niet toevallig op de soundtrack, maar eist de hoofdrol op. Het gaat zelfs zover dat het ritme en de choreografieën van de actiescènes geënt zijn op de muziek die op dat moment speelt. Dat maakt dat Edgar Wright een nieuw filmgenre heeft geïntroduceerd: de muzikale actiefilm.

De openingsscène is subliem: we zien Baby achter het stuur zitten met zijn oortjes in, hij start Bellbottoms van The Jon Spencer Blues Explosion en van daaruit ontwikkelt zich een overval en een achtervolging. We zijn bijna tien minuten ver in Baby Driver als het eerste woord gesproken wordt.

Want dat is een ander kenmerk: Baby is geen praatwaterval. Als hij praat, verstoort hij immers de muziek. Dat zijn adoptievader Joseph – Baby’s ouders kwamen om in een ongeval – doof is (een rol van de dove komiek CJ Joanes) is dan ook aardig meegenomen. Ook de suplesse die Ansel Elgort tentoon spreidt als hij door de woonkamer danst of koffie gaat halen, is niet toevallig: Elgort heeft een ballet– en theateropleiding gehad en kan dus wel weg met zijn lijf.

Het is duidelijk waar Wright de mosterd haalt, want we moesten tijdens Baby Driver meer dan één keer aan Quentin Tarantino denken, denk maar aan het feit dat de crew overvallers elkaar niet bij hun echte naam noemen (zoals in Reservoir Dogs), aan het gangsterkoppel dat ons deed denken aan Pumpkin en Honey Bunny uit Pulp Fiction of gewoon: aan het belang van de soundtrack die ongetwijfeld ook een cultstatus zal verwerven.

Op de soundtrack vooral veel soulmuziek uit de jaren 60 (Martha Reeves, Sam & Dave, Martha Holloway, The Detroit Emeralds), maar ook wat glamrock (T. Rex), een streepje Beck, gitaren van The Damned en Queen en een nieuwe track van Danger Mouse met Run The Jewels en Big Boi. Nederland levert in het slot van de film zelfs twee exportproducten met Golden Earring en Focus. En, nog leuker, wie goed oplet kan Flea (van Red Hot Chili Peppers), Big Boi (van OutKast) en Killer Mike (van Run The Jewels) in de achtergrond spotten.

Naar het einde toe zakt de film een beetje in – in de finale gaat alles plots wel heel snel – maar tegen die tijd kan niets of niemand ons nog van ons plezier beroven, hebben we al een handvol van de beste actiescènes van de laatste jaren gezien en hebben we al meer dan anderhalf uur zitten kraaien van plezier, zoals Tarantino ons dat vroeger kon laten doen.

Moeten we ’t nog zeggen? Rep je als de wiedeweerga naar Baby Driver!

Bigfoot Junior: een Belgische animatiefilm die wereldwijd verdeeld wordt

Wie met zijn koters naar een animatiefilm wil dezer weken wordt verwend, want vorige week hadden we al Cars 3 te bespreken, deze week komt Bigfoot Junior in de zalen. Het bijzondere aan deze animatiefilm is dat het een volledig Belgische productie betreft, die overigens over de hele wereld vertoond zal worden.

Evident is dat niet, want het geschatte budget van deze Bigfoot Junior staat op 30 miljoen euro en iedere animatiefilm is een huzarenwerkje, maar nWave heeft zich in de voorbije jaren tot een speler op de markt ontwikkeld waarmee rekening moet worden gehouden en met Bigfoot Junior hebben ze hun beste film tot nog toe afgeleverd.

© nWave

Bigfoot Junior start met een compleet origineel uitgangspunt: Bigfoot bestaat en hij heeft een zoon. Die zoon is Adam, hij is dertien jaar oud en wordt veranderingen aan zijn lichaam gewaar: zijn haar groeit ontzettend snel weer aan als hij het afknipt en zijn voeten barsten letterlijk uit zijn schoenen. Wanneer hij ook nog eens ontdekt dat zijn moeder tegen hem gelogen heeft – ze heeft hem altijd verteld dat zijn vader dood was – besluit hij om zijn vader te gaan zoeken. Die vader woont diep in de bossen en houdt zich al jaren schuil voor de CEO van HairCo, een groot bedrijf dat dolgraag wetenschappelijke proeven wil uitvoeren op Bigfoot om zo de markt der pruiken weg te concurreren en te vervangen door écht haar.

Co-regisseur Benoît Stassen zei in een voorbeschouwdend filmpje voor Cinevox dat elke leeftijdscategorie iets uit de film zou kunnen halen en dat klopt inderdaad wel. Voor de jongste leeftijdscategorie is het een avonturenverhaal pur sang, maar voor ons was het een verhaal over een tiener die moet zien te wennen aan zijn veranderend lichaam en een verhaal over een vader en een zoon die verloren tijd proberen inhalen.

En hoewel Bigfoot Junior puur kwalitatief gezien niet wint van Cars 3, maar het budget van die film ligt dan ook zes keer zo hoog. Het belangrijkste is dat de makers van Bigfoot Junior zich merkbaar geamuseerd hebben met het maken van hun film. Dat merken we aan de nevenpersonages, aan de disproportioneel gebouwde kleerkasten die de security voor HairCo voor hun rekening nemen en aan de kleine details. Zo viel ons op een gegeven moment een Billboard naast de weg op waar in grote namen Better Call Paul op te lezen staat. Beste moment van de film.

Lees meer

Dit al gelezen?

Jouw reactie?