Filmdilemma van de week: naar de racebaan met 'Cars 3' of rondzoeven in de ruimte met 'Valerian'

30 juli 2017

Met Cars 3 en Valerian bespreken we deze week twee films die je in 3D kan gaan bekijken. Wij hebben echter tweemaal gekozen voor de 2D-versie omdat we - op enkele uitzonderingen na - nog altijd niet overtuigd zijn van de waarde van 3D. En de films die in 3D wél de moeite waren, bleken dat in 2D ook. In ieder geval: fun voor het hele gezin deze week in de cinema met 'Cars 3' als meest waardevolle nieuwkomer.

Cars 3: het erbarmelijke tweede deel helemaal vergeten

Er was een tijd dat Pixar de ene prachtfilm na de andere afleverde. Eigenlijk was het pas met Cars 2 uit 2011 dat de studio zijn onaantastbare status toch zag aangetast. Lightining McQueen werd in dat tweede deel een soort van James Bond en kwam terecht in een spionageplot met - aardig meegenomen als je een raceauto bent - een flink aantal achtervolgingen.

Cars 3 leunt godzijdank opnieuw meer aan bij het eerste deel. Er wordt gefocust op de racecarrière van Lightning McQueen en de volgende afslag van het leven die op hem wacht.

© Pixar

Aan het begin van dit derde deel van Cars draait alles op wieltjes voor Lightning McQueen. Hij is een gevierd racekampioen, in de liefde is alles rozengeur en maneschijn en zowel op als naast het circuit beleeft Lightning de tijd van zijn leven. Hij en enkele van zijn collega-raceauto's gunnen elkaar het licht in de ogen en gaan een gezonde competitie met elkaar aan op het circuit.

Tot Jackson Storm komt opdagen. Hij is de eerste auto van een jonge garde die de fakkel komt overnemen van de auto's die het racen op een ouderwetse manier aanpakken. Storm maakt zowel op als naast het circuit gebruik van de laatste nieuwe technologische snufjes en trainingstechnieken en racet met de hulp van wetenschap en statistieken, waar McQueen en zijn collega's het op de ouderwetse manier aanpakken: kampioen worden doe je door veel te oefenen en vooral veel te racen.

Al snel lijkt het erop dat de toekomst van McQueen veeleer een verleden is, maar McQueen wil van geen ophouden weten en trekt naar een hi-tech trainingscentrum in Florida waar hij ook gebruik kan maken van de technologische trucjes en van de diensten van personal trainer Cruz Ramirez.

Van daaruit ontwikkelt zich een mooi verhaal over levenspaden, keuzes maken en durven. Over ouder worden en nieuwe uitdagingen vinden in het leven. Het lijkt allemaal een tikje voorspelbaar, maar naar het einde toe heeft Cars 3 ons toch een paar keer kunnen verrassen. En wat belangrijker is: dit derde deel doet ons terug meeleven met zijn personages, een inleving die in het tweede deel ver te zoeken was.

Cars 3 is dan wel geen Inside Out, maar terwijl je zit te kijken, vergeet je weer dat je naar auto's zit te kijken, naar een wereld waarin geen mens te bespeuren is, maar waarin auto's de plak zwaaien, de verslaggeving op televisie doen en de sponsoring in de racewereld zélf regelen. Alleen dat al is een prestatie van Pixar waar we soms iets te licht over heen gaan.

Valerian: te weinig, te zwak, te eendimensionaal

Er is dezer dagen veel te doen rond Valerian And The City Of A Thousand Planets. Nu werden wij niet wild van de trailer en worden we in het algemeen niet wild van een nieuwe productie van Luc Besson (we zijn Lucy nog niet vergeten), maar we houden ook altijd in het achterhoofd dat dit de man is die ons ook ooit Léon (1994) heeft geschonken, een prachtfilm over de vriendschap tussen een seriemoordenaar en een klein meisje, gespeeld door een jonge Natalie Portman. Hij kan het dus, films maken.

Deze Valerian And The City Of A Thousand Planets is het gevolg van jeugdnostalgie en we vinden het altijd fijn als regisseurs bij hun hart te rade gaan dus waarom zou het niet werken. Valerian was immers de lievelingsstrip van de jonge Besson en verscheen in het Franse stripmagazine Pilote. Nu de technologie eindelijk ver genoeg staat, leek volgens Besson de tijd wel rijp om een verfilming van Valerian tot een goed einde te brengen.

Driewerf helaas, want Valerian is geen goeie film. Aan de centen zal het niet gelegen hebben, want Besson heeft 197 miljoen euro tegen de film aangegooid, wat de film - die een volledig Franse productie is met een Engelstalige cast - Valerian de duurste Europese film ooit maakt. In interviews hoopte Luc Besson al dat Valerian ook in de Verenigde Staten zou aanslaan omdat het anders wel erg moeilijk zou worden om zijn budget terug te verdienen. Daar zijn de cijfers echter aan de magere kant: Valerian stond in zijn openingsweekend vijfde. Oké, hij opende tegenover Dunkirk, maar moest ook de nieuwe B-komedie Girls Trip laten voorgaan. En dat zegt toch wel iets.

De openingsscène was nochtans prachtig: op de tonen van Space Oddity van David Bowie kregen we een beeld van 175 jaar ruimtemissies, waarbij we de astronauten eerst multicultureel zien worden, daarna vrouwelijk en daarna zelfs intergalactisch. De modernisering in een paar minuten en we zien de mens elk van deze nieuwe stappen tegemoet treden met een gebaar van vrede. Ook het concept van Alpha, een stad waarin 800 miljoen soorten bij en naast elkaar wonen vonden we - ondanks zijn problemen - een mooi idee.

Maar er zijn heel wat redenen waarom Valerian als film niet werkt. Als eerste: de twee hoofdacteurs. Beide zijn te oncharismatisch om een rol als deze te dragen en hun personages zijn te eendimensionaal. We waarderen Dane DeHaan best zolang hij blijft rondzwerven in de kleinere meer eigenzinnige producties. In DeHaan hebben we nooit een superheld gezien en Valerian bewijst elke minuut waarom. Hij is behoorlijk irritant als de macho met zijn oneliners achter het meisje aanzit.

Het meisje in kwestie is Cara Delevigne. Zij brengt het er iets beter vanaf als zijn partner Laureline, maar ook zij blijkt tezeer een lichtgewicht om Valerian te kunnen dragen. De schurk is eendimensionaal slecht en egoïstisch en om het helemaal pijnlijk ongeïnspireerd te maken krijgen we een finale met een tijdbom die gestaag naar de nul tikt. Niets dat we nog nooit gezien hebben, natuurlijk.

Nu, daar stopt het niet. Luc Besson heeft een nieuwe wereld naar het scherm getoverd, maar om ons er echt in te kunnen verplaatsen leek het geheel - ondanks zijn grote budget - toch te plastiek.Jean-Claude Mézières, de bedenker van de strips Valerian And Laureline, heeft al eens laten vallen dat George Lucas voor zijn Star Wars goed naar de strips van Valerian heeft gekeken en soms zien we de gelijkenissen wel, maar toch doet Star Wars - nochtans evenveel sci-fi - echter aan dan Valerian waarin alles zo onecht lijkt te zijn.

Helemaal pijnlijk wordt het wanneer Rihanna ten tonele komt. Als we een blik werpen op haar cv als actrice dan zijn we er redelijk zeker van dat die Oscar nog niet voor morgen is. Ze komt enkele minuten in beeld, doet vooral aan wat kostuumwissels - het leek wel één van haar optredens - en haar personage Blubber draagt helemaal niets bij. Benieuwd wat dat gaat worden voor Ocean's Eight die in 2018 verwacht wordt.

Nog pijnlijker is de bijdrage (nu ja) van Ethan Hawke. Hem hebben we erg hoog zitten als acteur, maar Valerian had hij beter laten passeren. En dat is beter wat jullie ook kunnen doen; Valerian And The City Of A Thousand Planets geruisloos laten passeren.

Lees meer

Dit al gelezen?

Jouw reactie?