Filmdilemma van de week: soms is kiezen verliezen en moet je gewoon twee keer in één week naar de film

23 juli 2017

In de ene filmzaal stapte we met meer verwachtingen binnen dan in de andere en twee keer werden we aangenaam verrast: soms kan het leven van een filmliefhebber mooi zijn. Geen keuze dus deze week en gewoon de aanmoediging om twee keer naar de film te gaan: één bezoek aan Duinkerke en één bezoek aan de nieuwe Spider-Man.

Dunkirk: naar alle waarschijnlijkheid de film van het jaar

De recensies die al verschenen zijn over Dunkirk zijn niet minder dan lovend. We zullen meteen zeggen: die zijn terecht. We zijn er nog niet dus het blijft altijd afwachten, maar de kans is aanzienlijk dat we aan het einde van 2017 Dunkirk kunnen bestempelen als film van het jaar.

Het verhaal is ondertussen genoegzaam bekend. Dunkirk speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog en focust zich op de meer dan 300.000 Franse en Britse soldaten die door de Duitsers als ratten in de val zijn gelokt. Dunkirk vertelt niet de strijd die daaraan voorafging, maar focust zich op de pogingen tot evacuatie en dat vanuit drie standpunten: ter land, ter zee en in de lucht.

Toen we voor het eerst hoorden dat Dunkirk de volgende film van Christoper Nolan zou worden waren we verrast. Aangenaam verrast. Want met de Batman-trilogie, Inception en Interstellar was het al van The Prestige geleden dat een film van Nolan geen sci-fi was geweest, en dan nog zaten we in het hokje van de magie. Een oorlogsfilm, gebaseerd op ware feiten: het leek ons gewoon niks voor hem.

Toen kwam de eerste trailer die bol stond van de dreiging van begin tot eind en toen wisten we: dit zou best wel eens groots kunnen worden. We zijn oprecht blij dat we nog eens écht enthousiast kunnen zijn over een Nolan, want hij mocht dan wel ambitieuze films maken, na The Dark Knight Rises (de zwakste van zijn Batmans) en Interstellar (hoog over het paard getild) was onze liefde voor Christopher Nolan toch wat bekoeld.

En nu is er dus Dunkirk dat in speelduur een bescheiden 106 minuten in de aanbieding heeft. Dat lijkt weinig, zeker voor een verhaal van deze omvang, maar Nolan is erin geslaagd om alle elementen die dit verhaal nodig heeft, in die tijdsduur verteld te krijgen.

Het eerste opvallende element in de film is het bijna voortdurende gebrek aan stilte. Bijna de gehele duur van de film loopt de sublieme soundtrack van Hans Zimmer mee, behalve in het begin van de film. In den beginne, op het strand speelt zich een prachtige woordeloze scène af: een jongeman (Fionn Whitehead) slentert wat doelloos rond op het strand, wanneer hij een andere soldaat opmerkt die een lichaam aan het bedekken is met zand. De jongeman beweegt zich naar de andere man toe, betuigt hem in stilte zijn steun en ze gaan weer uit elkaar.

Dat alles zonder één woord, maar die scène zegt alles over Dunkirk en over oorlog: het gaat over een boel jongens en jonge mannen die beseffen dat ze allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Lotgenoten. En broeders. Tegelijkertijd wordt - opnieuw zonder dat het uitgesproken wordt - de anonimiteit van oorlog benadrukt: we zien heel veel personages waar we de naam niet van kennen, waarvan de naam nooit uitgesproken wordt.Broederschap wordt in tijden van oorlog herleid tot afkomst. Ben je een Brit, dan vinden de Britten je oké, maar ben je een Fransman of een Nederlander, dan behoor je tot een ander kamp, zelfs al wordt er gestreden tegen dezelfde vijand.

Het overleven van een oorlog heeft niets te maken met kunde, maar heel veel met geluk, zo wordt ons vaak genoeg duidelijk gemaakt. Als er een bommenvlieger overvliegt, kan je weinig anders doen dan je kop tussen je benen stoppen en hopen op een meevaller. En zelfs wanneer je al in een boot zit die je evacueren zal, kan je nog niet opgelucht kunnen ademhalen. Het personage van Harry Styles worstelt daar erg mee, wanneer hij zegt "Oorlog voeren is niet eerlijk."

De casting voor Dunkirk is van een perfectie die we nog maar zelden gezien hebben. Ja, Harry Styles doet het goed in zijn allereerste rol als acteur, maar wat ons betreft werd de show gestolen door enerzijds Fionn Whitehead (zie boven) en anderzijds Mark Rylance die uitblinkt als de vader die uitvaart met zijn plezierbootje om waar hij kan hulp te bieden bij de evacuatie van de soldaten, met gevaar voor eigen leven. Mark Rylance verdient zijn tweede Oscar - na zijn briljante rol in Bridge Of Spies - maar ook als Fionn Whitehead 'm krijgt, zullen we daar niet rouwig om zijn.

We zaten gedurende de hele duur van de film onze handen in elkaar geklemd en tegelijkertijd voelden we ons schuldig omdat er een entertainmentproduct gepuurd was uit zo een tragische periode. Het is natuurlijk niet de eerste keer in de filmgeschiedenis dat dat gebeurt, maar omdat de oorlog ons nu dichter op de huid zat dan ooit tevoren, deed het ons ook meer.

Moeten we 't nog zeggen? Ga gewoon kijken. En ga dan nog eens terug, want Dunkirk is van een zelden geziene perfectie.

Spider-Man: Homecoming: een aangename verrassing

Spider-Man: Homecoming is de zesde Spider-Man-film in vijftien jaar en dus was het een beetje met deze release als met de komst van Kings Of Leon naar Rock Werchter: we zaten er niet meer echt op te wachten. Na Spider-Man 3 (2007) werd er een reboot aangekondigd waarna we ongeveer hetzelfde verhaal opnieuw kregen in opnieuw twee films maar met een ander acteur (Andrew Garfield) en dat amper tien jaar na de eerste Spider-Man. Saaaaaaaaaaaaaaaaai!

Nadat Sony en Marvel hadden besloten om samen te werken, werd Andrew Garfield gedumpt als Spidey en werd Amazing Spider-Man 3 die oorspronkelijk gepland stond voor 2016 van tafel geveegd. Twee goeie zaken.

Homecoming is de eerste Spider-Man sinds Sony en Marvel besloten om de rechten op de figuur te delen nadat Marvel in 1999 de rechten op Spider-Man aan Sony had verkocht voor amper zeven miljoen dollar. Of beter gezegd: Sony behield de rechten, maar de creatieve invulling van de figuur Spider-Man en de films kwam in handen van Marvel te liggen.

© Sony Pictures

En aangezien Spider-Man nu ook een deel zou gaan uitmaken van het Marvel Universe - het universum waaraan Marvel bouwt in al hun films - werd de nieuwe Spider-Man geïntroduceerd in Captain America: Civil War (2016), de eerste film waarbij we voelden dat die echt iets zou veranderen in het Marvel Universe. Spider-Man was voortaan de 20-jarige Tom Holland die een 15-jarige versie van Peter Parker speelt, onder de hoede genomen door Tony Stark alias Iron Man.

Dit is dus de eerste film waarin Tom Holland echt aan de bak moet en dat leverde tot onze verbazing best een fijne film op. Peter Parker is hier nog echt een puber die een crush heeft op een laatstejaars en met zijn beste vriend Ned een Death Star in elkaar puzzelt van meer dan 3000 stukken, maar hij is vooral een puber die aan The Avengers en aan Tony Stark wil bewijzen dat ze zijn potentieel onderbenutten. Spider-Man houdt zich in het eerste deel van de film vooral bezig met het bestrijden van de kleine criminaliteit (zoals fietsdiefstal) en het wegwijs maken van oude dametjes in het drukke en grote New York.

In het tweede deel stoot hij op grotere criminaliteit en klungelt hij zich vooral door de film heen met een grote portie geluk én de hulp van Iron Man en dat is minstens even genietbaar wegens het fijne gevoel voor humor in de film, we hebben vaak moeten giechelen! Eén ding ging wel een paar keer door ons hoofd: waarom moet Spider-Man de klusjes van S.H.I.E.L.D. opknappen en waarom werd er met geen woord gerept over de geheime dienst die zich bezighoudt met buitenaardse gelegenheden?

Het belangrijkste: met zijn 2u13 minuten is Homecoming misschien een tikje te lang, maar nooit saai en vaak grappig. Dat is te danken aan Tom Holland zelf, maar ook aan Ned, de dikke nerdy beste vriend van Peter Parker die als eerste te weten komt wie zijn vriend echt is en dat ongelooflijk cool vind, en aan Michelle, een mysterieuze klasgenoten die altijd ongeïnteresseerd blijkt te zijn.

Ook de schurk van dienst is overigens best te genieten. Michael Keaton is heerlijk menselijk als de schurk, want in Homecoming is de slechterik eens niet het resultaat van een mislukt wetenschappelijk experiment, maar een zakenvoerder/huisvader die menselijke drijfveren heeft voor zijn daden.

Nog één ding: trek niet naar Homecoming zonder eerst Captain America: Civil War gezien te hebben. Het Marvel Universe zit nu in die fase dat bepaalde films echt op elkaar verder bouwen. Er wordt vaak naar Civil War verwezen en ook enkele algemene verhaallijnen zullen vreemd aandoen zonder de voorgeschiedenis.

Lees meer

Dit al gelezen?

Jouw reactie?