Zombies verliezen hun vader

17 juli 2017

De man aan wie we de “moderne” zombie hebben te danken die nog steeds talloze films, tv-reeksen en videogames domineert, is overleden. De Amerikaanse filmregisseur George A. Romero (77) is na een kort ziekbed heengegaan aan de gevolgen van longkanker. 

Legendarisch filmmaker en horrorregisseur dekken de lading wellicht niet eens, want de impact van George A. Romero op onze cultuur is bijzonder groot.

De Amerikaan was de grondlegger van de moderne zombiefilm en maker van de baanbrekende Night of the Living Dead-franchise. En als dusdanig de vader van de zombie zoals we hem nu kennen.

Met zijn zombiefilms heeft Romero een grote bijdrage geleverd aan de filmgeschiedenis; voor het eerst werd horror gecombineerd met intelligente maatschappijkritiek. De films waren zo'n groot succes dat er een enorme hoeveelheid imitaties van werden gemaakt; op deze manier groeide de zombiefilm uit tot een subgenre binnen het horrorgenre, en, in de jongste jaren, zelfs het dominante genre. Zonder Romero hadden we geen The Walking Dead of video games zoals Resident Evil, Left 4 Dead en Dead Island, om er maar enkele te noemen.

De zombie zoals we hem kennen

In 1968 schreef hij mee en regisseerde hij Night of the Living Dead. De film werd bekritiseerd omdat hij te bloederig was, maar werd uiteindelijk een cultklassieker die de standaard zette voor latere zombie- en horrorfilms.

In de film, die werd gemaakt voor 100.000 dollar en 30 miljoen dollar opleverde, werd de zombie gecreëerd zoals die nu in de meeste films, tv-reeksen en games gestalte krijgt: een langzaam bewegend, levend lijk dat altijd op zoek is naar menselijk vlees en dat met een beet mensen in zombies kan veranderen. Alleen wanneer je hun hersenen vernietigt, kunnen zombies worden gedood.

Romero maakte in totaal vijf opvolgers van de cultfilm: Dawn of the Dead (1978), Day of the Dead (1985), Land of the Dead (2005), Diary of the Dead (2007) en Survival of the Dead (2009).

Zijn zombies gebruikte hij vaak voor maatschappijkritiek: zo hekelde hij bijvoorbeeld de consumptiemaatschappij door Dawn of the Dead in een winkelcentrum te laten afspelen. De filmmaker stelde in zijn werk ook maatschappelijke onderwerpen zoals, racisme, conformisme, klassenverschillen en andere sociale ongelijkheden aan de kaak.

Niet altijd makkelijk gehad

Na de grote doorbraak met Night of the Living Dead werden, voor Romero, de deuren naar Hollywood geopend. Romero kon zijn draai echter niet vinden in Hollywood. Hij was bang dat hij te veel getypecast werd als horrorregisseur en daarom legde hij zich op andere genres toe. In 1970 maakte hij de romantische komedie There's Always Vanilla, in 1972 de zwarte komedie Season of the Witch en in 1974 de sciencefictionthriller The Crazies. Geen van deze films was echter een succes. Bovendien had Romero geen enkele artistieke vrijheid bij de opnames: alles stond onder controle van het strenge Hollywoodse studiosysteem.

Romero besloot terug te keren naar zijn geboorteplaats Pittsburgh. Hij richtte zijn eigen studio op, waar hij in volledige onafhankelijkheid films ging regisseren.

In 1976 maakte Romero zijn tweede cultfilm: Martin. In deze horrorklassieker vernieuwde Romero het vampiergenre. De film gaat over een jongen in de puberteit die bij z'n seksuele ontwikkeling ook vampiristische trekjes ontwikkelt. De jongen heeft bloed nodig om aan zijn seksuele behoeftes te voldoen. Martin was een combinatie van seks en horror, doorspekt met psychologie en katholieke symboliek. De film was tevens een portret van een jongen in de puberteit en een satire op de Amerikaanse jongerencultuur.

Dawn: één van de beste horrorfilms ooit gemaakt

Na Martin maakte Romero in 1978 een vervolg op Night of the Living Dead, getiteld Dawn of the Dead. Dit vervolg ging over de ondergang van de aarde door een zombieplaag. De film was nog rauwer en apocalyptischer dan het eerste deel, maar was tegelijkertijd veel humoristischer en gewelddadiger. Dawn of the Dead is in veel opzichten totaal anders dan zijn voorganger: was Night heel suggestief, deze film is juist heel excessief en expliciet. Alles was gefilmd in felle kleuren, het tempo is razendsnel, er zijn wilde camera- en montagetrucs, bloed en ledematen vloeien rijkelijk. De film was grensverleggend op het gebied van geweld en smerigheid.

Dawn of the Dead is volgens critici de beste film van Romero en volgens velen ook een van de beste horrorfilms ooit gemaakt. De film, die meer dan 100 miljoen dollar winst maakte, zorgde voor een enorme hoeveelheid Italiaanse imitatiefilms.

Knightriders

In 1980 maakte Romero een van zijn origineelste en vreemdste films: Knightriders, een poëtische sprookjesachtige film over een motorbende die de door de Verenigde Staten reist en overal Ridderspelen organiseert. De film was gebaseerd op de legende van koning Arthur, alleen dan verplaatst naar het hedendaagse Amerika met motors in plaats van paarden. Knightriders werd een cultklassieker, maar sloeg bij het grote publiek niet aan.

Na het floppen van Knightriders kwam Romero niet echt terug op zijn oude hoogte. Creepshow (1983), een reeks korte films gebaseerd op het werk van Stephen King, werd een bescheiden succes (21 miljoen). In 1987 bracht hij Monkey Shines uit en vijf jaar later The Dark Half.

Day of the Dead

Wel ondernam Romero een opmerkelijke poging om een vervolg op Dawn of the Dead te maken; in 1985 maakte hij Day of the Dead een zombiefilm waarin haast de gehele wereld door zombies beheerst wordt. Deze film had de afsluiting van de zombie-trilogie moeten worden, maar door geldgebrek moest Romero talloze scènes schrappen. De film flopte en Romero was ontevreden.

In 2005 maakte Romero Land of the Dead. In 2008 kwam Diary of the Dead uit. Deze film gaat over een groep studenten, die een horrorfilm wil opnemen en dan plotseling met een echte verschijning van een zombie wordt geconfronteerd. Deze werd opgevolgd door deel zes, Survival of the Dead, in 2009. In Call of Duty Black Ops speelt hij bij de Zombie-Mode een Zombie.

Lees meer

Dit al gelezen?