© Ubisoft

For Honor: erg verrassend hoe leuk een oorlogsgame zonder machinegeweren en granaten kan zijn

28 februari 2017

opinieVechten zonder kogels, maar met vlijmscherpe zwaarden en andere wapens waarvoor in de eerste plaats brute kracht vereist is. Het lijkt moeilijk te vertalen naar een goede game, maar Ubisoft waagde zich er toch aan met het verrassende 'For Honor'. Het is vooral een multiplayergame waarbij de campagne voor single player eerder een uitgerokken tutorial is. Maar ook die is eigenlijk best wel goed.

Eerlijk gezegd hadden we bij het spelen van de game aanvankelijk veel flashbacks naar het uitstekende Battlefield 1 eind vorig jaar. Ook in die game ligt de nadruk vooral op de multiplayer, en als je dat niet graag speelt, heb je er eigenlijk weinig te zoeken. Maar dan zou je wel een leuke, zij het korte, campagne missen die veel andere games in de schaduw zet. Toen was de Eerste Wereldoorlog de scène van de game, maar historisch moet je For Honor niet echt plaatsen. En als dat dan toch moet, dan situeert het zich ergens in de Middeleeuwen die grofweg toch zo'n duizend jaar duurden en een erg donkere tijd waren.

Het feit dat er geen echte geschiedkundige achtergrond aan vasthangt, maakt dat ze zich bij Ubisoft van hun meest creatieve kant konden laten zien. Drie groepen barbaarse vechters nemen het tegen elkaar op: ridders, vikings en samoerai. Aanvankelijk moet je ook echt kiezen tot welke groep je zou willen behoren, hoewel dat weinig invloed lijkt te hebben op de rest van de game.

Leuke campagne

Laten we eerst een vluchtige blik op de single player werpen. Wie het spel enkel voor de multiplayer koopt zal er weinig aandacht aan besteden, maar de campagne is echt wel mooi. Je speelt er telkens zes missies, dus als ridder, als viking en als samoerai. Lang duren die missies niet en we gaan ze nu ook niet superuitdagend noemen. Eigenlijk is het een tutorial, want in elke missie leer je wel iets bij. Letterlijk, want de actie wordt dan telkens onderbroken door een scherm dat uitlegt op welke knopjes je moet drukken. Doe je dat goed, dan krijg je een beloning.

Voorts zitten in de missies ook voorwerpen verborgen, en je vindt er uitzichtpunten waarbij een stem je van uitleg voorziet. Een beetje toerist in de fictieve Middeleeuwen dus. Wie dat wil kan de missies meerdere keren spelen om echt alles te ontdekken en vrij te spelen, maar dat hoeft dus niet. Je vecht tijdens het verhaal tegen allerlei figuren. Zo kan je als ridder tegen een rivaliserend leger ridders strijden, maar je kan ook een kamp van vikings moeten innemen, etc.

Executies

Aan het einde van de single player heb je wel spijt dat het al gedaan is, want eigenlijk hebben ze er echt een behoorlijke campagne van gemaakt. Maar dus wel wat te kort om enkel hiervoor het spel te kopen. Voor we naar de mutliplayer gaan willen we toch nog even benadrukken hoe snel je de gemiddelde shooter vergeten bent wanneer je met een zwaard in een harnas rondloopt. En dat is toch wel een prestatie van For Honor die vermeld mag worden. We hadden niet verwacht dat we als ridder zo mogelijk nog meer plezier zouden beleven dan met een hoogontwikkeld wapen.

Je tegenstander is doorgaans ook niet dood met één hak van je zwaard. Daarvoor hebben ze een soort levensbalk voorzien - jij hebt er uiteraard zelf ook eentje. Op die manier kan zoals in games uit de jaren 90, denk maar aan Mortal Kombat of Street Fighter, zien hoe dicht je bij de genadeslag bent. Die kan je door snel op de juiste toets te drukken in executiestijl toedienen. Met een zwaard in je handen betekent het dus dat je het hoofd van je tegenstander gaat afhakken. Maar afhankelijk van met wie je speelt zijn er uiteraard verschillende, allemaal even barbaarse, executiemethoden. Zonder dat het bloed overdreven van het scherm spat, zoals dat in de nineties ook al wel eens gebeurde.

Multiplayer

Dat brengt ons dan bij de multiplayer, waarvoor For Honor eigenlijk bedoeld is. Heel die single player is als opwarmer toch wel aan te raden, want al die lessen kan je goed gebruiken wanneer je in 'Duel' tegenover een andere speler komt te staan. In alle andere spelmodi ga je overigens met meer dan twee spelers aan de slag. In 'Brawl' is dat twee tegen twee, en in wezen verschilt dat niet zo veel van 'Duel'. Jullie starten dan op andere plaatsen op de kaart en hebben de keuze om meteen één-tegen-één de strijd aan te gaan of je bondgenoot op te zoeken.

In 'Elimination', waar je met vier tegen vier speelt, vind je op het speelveld ook nog boosts die handig kunnen zijn. Tot slot zijn er nog 'Dominion' en 'Skirmish'. In die eerste moet je een aantal punten verdedigen. Controle houden over het slagveld is de bedoeling, en dat is niet altijd even gemakkelijk omdat er ook nog door de computer bestuurde soldaten rondlopen. Net zoals in de single player zijn die gemakkelijk te verslaan, maar als ze je massaal omringen kan het best lastig worden, zeker als je intussen ook nog eens tegen een andere speler moet vechten. 'Skirmish' draait rond hetzelfde principe, maar je moet geen strategische punten verdedigen, waardoor het allemaal zuiverder om het vechten zelf draait.

Conclusie: 8/10

For Honor is zeker beter dan we aanvankelijk verwacht hadden. De multiplayer biedt voldoende variatie om lange tijd plezierig te blijven, maar oneindig is het niet. In tegenstelling tot de allerbeste multiplayers ga je For Honor waarschijnlijk na een tijdje toch opzij schuiven. Mocht het spel enkel die multiplayer hebben gehad, dan zouden de kritieken waarschijnlijk minder positief geweest zijn.

De single player biedt echt extra waarde aan For Honor. En als Ubisoft er ooit een vervolg op zou maken, dan hopen we dat ze energie gaan steken in een oerdegelijk verhaal met uiteenlopende missies, want het potentieel zit er echt in om daarmee een uitstekende game te maken. Misschien een open wereld in de Middeleeuwen, want dat concept beheerst Ubisoft nog altijd als de beste. Intussen is For Honor gewoon een zeer leuke game die zeker het spelen waard is.

Lees meer

Dit al gelezen?

Jouw reactie?