TaxiWars speelt hun grootste indoorshow in De Roma en illustreert wat vrijheid is

21 februari 2017

Je kan veel kritiek geven op Tom Barman, maar feit is wel dat hij de lat hoog legt als hij aan iets begint. Na een Europese tournee die de jazzband TaxiWars – waar hij deel van uitmaakt -  in Nederland, Engeland, Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk én Zwitserland heeft gebracht, speelden ze hun grootste indoor show tot nu toe in De Roma. Nu maken ze zich klaar voor een show in – echt waar – Kenia!

1.500 mensen waren er, bij benadering, en dat is echt wel veel voor een jazzproject dat best moeilijke muziek brengt. Op al te veel airplay moet TaxiWars ook al niet rekenen en goed, de naam van Tom Barman zal wel wat volk op de been brengen, maar alleen daarmee blijf je ’t ook niet redden en al helemaal niet in Kenia. TaxiWars is dan ook niet “het jazzproject van Tom Barman”, ook al hebben wij dat gemakshalve ook al wel eens zo geschreven. TaxiWars is het jazzproject van vier steengoede muzikanten met durf.

Een wolf, op zoek naar zijn prooi

Neem nu het feit dat er geopend werd met Egyptian Nights: een gedurfde keuze. Het nummer sluit de nieuwe plaat ‘Fever’ af, duurt net geen acht minuten en is doorspekt met solo’s van saxofonist Robin Verheyen. Hier zie je dat Barman anders is dan wanneer hij met Magnus of dEUS het podium optreedt. Hij is van wezenlijk belang, zeker, maar hij stelt zich ook in een dienende rol wanneer daar om gevraagd wordt. In Egyptian Nights staat hij vaak dreigend te dansen, als een wolf op zoek naar zijn prooi, bijdragend aan de sfeer van het nummer. Tijdens andere nummers zet hij zich even neer en geeft de drie andere muzikanten hun ruimte, hun moment. Zo nu en dan trekt Barman zich zelfs helemaal in de coulissen terug.

Taxiwars, Let’s Get Killed en Questionsong iets verderop zijn de speeltuin van Barman, een trio van nummers waarin Barman zijn stem als een extra instrument laat vervormen die alleen maar in de weg gestaan worden door het nieuwe Soul Repair ertussen in.

Dreiging, chaos, verleiding

Het fijne aan TaxiWars is dat ze nu ze twee platen hebben, meer sferen kunnen verkennen. Op ‘Fever’ was er meer ruimte en plaats voor experiment dan op de debuutplaat van in 2015 en ondertussen is de band ook een stuk beter op elkaar ingespeeld dan toen we één van hun allervroegste shows in AB Club zagen. En Route bijvoorbeeld is een dijk van een song die in zijn instrumentale passages zo een film van Paul Verhoeven zou kunnen sieren. Single Bridges is lichtjes dansbaar en het daarop volgende Controlled Demolition is chaos, met orde. Het gaat alle richtingen uit dus.

We hebben al dreiging en chaos gehad, maar TaxiWars doet ook in sfeervolle verleiding. Zo is er het nummer Recent Winds dat naar het einde toe voor een zacht moment van publieksparticipatie zorgt, of Pearlescent met het zangmomentje op het einde. Het in De Roma zeer gepaste Borgerhout Shuffle is dan weer de variant van Girls Keep Drinking van dEUS: even sexy en even funky.

Verdiend gloriemoment

Afsluiten doen ze de – langer dan geplande – set met Death Ride Through Wet Snow en Fever, de twee nummers die het dichtst bij dEUS aanleunen. Fever zou het ongetwijfeld niet slecht doen als single, maar wordt misschien net daarom als geheimpje op de plaat gehouden.

Het jachtige Colosseum zorgt er op het einde nog voor dat elk groepslid zijn verdiende gloriemoment krijgt en dan is het gedaan en blijken we zelf verbaasd over wat een goed en veelzijdig concert we gezien hebben.

Vrijheid

Aan het einde van de rit begrijpen we het verschil tussen de laatste keer dEUS die we pas nog gezien hebben en deze show van TaxiWars: rond TaxiWars hangen nog geen verwachtingen, er zijn geen hits die absoluut gespeeld moeten worden. Ook al zijn ze aan een mooi oeuvre aan het bouwen, hun muziek zal altijd meer verborgen blijven in de kleinere zaaltjes, in tegenstelling tot dEUS. En dat maakte dat we op het podium van De Roma meer vrijheid voelden dan op dat van Lotto Arena. Knappe show.

Lees meer

Dit al gelezen?

Jouw reactie?